Πίτερ Ντε Γρέμπερ

Ο Pieter Fransz de Grebber ήταν ένας εξέχων ζωγράφος της Ολλανδικής Χρυσής Εποχής.
Ο De Grebber γεννήθηκε στο Haarlem, ως ο eldest son του Frans Pietersz de Grebber (1573–1643), ζωγράφου και κεντητή στην Haarlem, και αδελφός των ζωγράφων Maria και Albert. Η τέχνη της ζωγραφικής την έμαθε από τον πατέρα του και από τον Hendrick Goltzius. Προέρχεται από μια καθολική και καλλιτεχνική οικογένεια, ενώ η αδελφή του, Maria, έγινε αργότερα πεθερά του Gabriel Metsu. Ήταν φίλος του ιερρέως και μουσικολόγου Jan Albertszoon Ban, και ένα ποίημά του είχε μελοποιηθεί από τον συνθέτη της Haarlem, Cornelis Padbrué. Το 1632 έγινε μέλος της εταιρείας των ζωγράφων (guild) Saint Luke στην Haarlem, αν και δραστηριοποιούσε ήδη την καλλιτεχνική του δράση ως ζωγράφος για δέκα χρόνια. Ανάμεσα στους μαθητές του περιλαμβάνονταν οι Gerbrand Ban, Nicolaes Pietersz Berchem, Egbert van Heemskerck και Dirck Helmbreeker.
Το 1618, ο πατέρας και ο γιος ταξίδεψαν στην Antwerp, όπου διαπραγματεύτηκαν με τον Peter Paul Rubens την πώληση του έργου του "Daniel στο Λαμάκ των Λέοντων". Το έργο αυτό παραδόθηκε στον Βασιλιά Charles I μέσω του Βρετανού πρεσβευτή στην Δημοκρατία, Sir Dudley Carleton. Ο Pieter έλαβε σημαντικές παραγγελίες όχι μόνο στην Haarlem, αλλά και από τον Stadholder Frederik Hendrik. Ως αποτέλεσμα, εργάστηκε στη διακόσμηση του Huis Honselaarsdijk στο Naaldwijk και στο Paleis Noordeinde στο Huis ten Bosch στο Haag. Έφτιαξε αλτάρ για εκκλησίες στη Φλανδρία και για κρυφές καθολικές εκκλησίες στην Ολλανδία, ενώ πιθανότατα εργάστηκε και για Δανέζους πελάτες.
Ο Pieter παρέμεινε άγαθος και έζησε από το 1634 έως το θάνατό του στο béguinage της Haarlem.
Εκτός από τις ιστορικές πίνακες, ο Pieter de Grebber ζωγράφισε επίσης αρκετά πορτρέτα· επιπλέον, έχουν επιβιώσει πολλά από τα σχέδιά του και μερικές ετσαλιές. Συνδυάζοντας διαφορετικές επιρροές, όπως το Utrecht Caravaggism, τον Rubens και τον Rembrandt, δημιούργησε ένα ιδιαίτερα προσωπικό στυλ. Μαζί με τον Salomon de Bray, υπήρξε ο προάγγελος και η πρώτη κορύφωση της σχολής του «κλασικισμού της Haarlem», δημιουργώντας πίνακες που χαρακτηρίζονται από μια καλοοργανωμένη διαύγεια και απαλούς τόνους.
Το 1649, ο De Grebber έγραψε το δοκίμιο "Regulen welcke by een goet schilder en teyckenaar geobserveert en achtervolght moeten werden" (Κανόνες οι οποίοι ένας καλός ζωγράφος και δάσκαλος του σχεδίου πρέπει να ακολουθεί). Σε αυτό το κείμενο εξηγεί τους mười ένα σημαντικότερους κανόνες που πιστεύει ότι οι κλασικιστές ζωγράφοι οφείλουν να προσέχουν. Παρόλο που οι κλασικιστές δεν δεσμεύονταν από αυτούς τους κανόνες, τηρήθηκαν πάντως με αυστηρότητα. Σχεδόν όλοι αυτοί οι κανόνες προέρχονται από το ίδιο το Mannerist "Schilder-boeck" του Karel van Mander, στο οποίο η ιστορική ζωγραφική παρουσιαζόταν ως η υψηλότερη ιεραρχία των ειδών.
Περισσότερα σχετικά με τον Pieter Fransz de Grebber στο Wikimedia Commons

περισσότερα...