ავტორი
დაბადებული: მექსიკოს ქუჩა, მექსიკა
სხივებით დაწერილი ცხოვრება: გრასიელა იტურბიდეს პოეტური ხედვა
გრასიელა იტურბიდე, რომელიც 1942 წელს მექსიკოს დედაქალაქში დაიბადა, უფრო მეტია, ვიდრე უბრალოდ ფოტოგრაფი; იგი ვიზუალური პოეტია, რომლის შავ-თეთრი გამოსახულებები თავისი ეროვნული სულისკვეთებითა და ადამიანური გამოცდილების უნივერსალურობით ჟღერს. ღრმად ტრადიციულ კათოლიკურ ოჯახში, თერთმეტი შვილიდან უფროსად გაზრდამ მას მჭრელი დაკვირვების უნარი განუვითარდა – ცხოვრების ნიუანსებისადმი ისეთი მშვიდი ყურადღება, რაც მოგვიანებით მის შემოქმედებით პრაქტიკას განსაზმავად იქცა. მამამისის ამატერიური ფოტოგრაფიამ, რომელიც ყოველდღიურ ოჯახურ მომენტებს აღრიცხავდა, მასში სამსახურისადმი ადრეული გატაცება გამოიწვია; ეს მარტივი კადრები ძვირფას მოგონებებად იქცა და საფუძველი ჩაუყარა იტურბიდეს საკუთარ ძიებებს გამოსახულების შექმნის ხელოვნებაში. ეს ფორმირების წლები მხოლოდ ტექნიკის შესწავლას არ ეხებოდა; ეს იყო იმის გაგება, თუ როგორ შეუძლია ფოტოგრაფიას მოიცვას იდენტობა, შეინარჩუნოს ისტორია და გამოიწვიოს ღრმა ემოცია.
გლოვიდან აღმოჩენამდე: ხმამოდენობის პოვნა ობიექტივის მიღმა
გადამწყვეტი მომენტი 1970 წელს დადგა, როდესაც ავტორმა ექვსი წლის ქალიშვილი, კლაუდიয়া, დაკარგა. ამ დამანგრეველმა მოვლენამ იურბიდეს გზა შეცვალა, რაც მას ხელოვნ melalui ექსპრესიის საშუალებით ნუგეშისა და აზრის ძიებისკენ უბიძგა. თავდაპირველად იგი კინემატოგრაფიით დაინტერესდა მექსიკის ეროვნული ავტონომიური უნივერსიტეტის კინოს სტუდიებში, თუმცა მალე აღმოაჩინა, რომ სტატიკურ ფოტოგრაფიას უფრო პირდაპირი გზა ჰქონდა მისი მზარდი ხედვის გამოსახატად. 1970-დან 1971 წლამდე მანუელ ალვარეს ბრავოსთან მუშაობამ ტრანსფორმაციული როლი ითამაშა. მას მხოლოდ ტექნიკურ უნარებს კი არ ასწავლიდა, არამედ მოთმინების ფილოსოფიას გადასცემდა და encourages იტურბიდეს, დაელოდოს „გადამწყვეტ მომენტს“ – იმ წარმავალ წამს, როდესაც ყველა ელემენტი ერთიანდება ძლიერი და მნიშვნელოვანი გამოსახულების შესაქმნელად. ეს პერიოდი გარდამტეხი აღმოჩნდა და განამტკიცა მისი ერთგულება ფოტოგრაფიისადმი, როგორც ტრავმის გადასამუშავებელი, რთული თემების გამოსაკვლევი და გარესამყაროს დოკუმენტირების საშუალების.
ტრადიციის ექო: მექსიკის სულის დოკუმენტირება
იტურბიდეს შემოქმედება ხასიათდება პოეტური სენსიტიურობითა და ემოციური შავ-თამთრიანი გამოსახულებებით. იგი მხოლოდ ფოტოებს კი არ „იღებს“, არამედ დიალოგში შედის თავის სუბიექტებთან, ეწევა მათ სამყაროში შთრება და საშუალებას აძლევს მათ ისტორიებს ობიექტივის წინაშე განიშალოს. მისი ყურადღების ცენტრში მექსიკის მარგინალიზებული თემების, განსაკუთრებით კი ზაპოტეკების, მიქსტეკებისა და სერის ინდიგენური კულტურების ცხოვრება, რიტუალები და იდენტობა დგას. მისი შემოქმედების განუყოფელი ნაწილია ისეთი თემები, როგორიცაა იდენტობა, სექსუალობა, სიკვდილი, სულიერება და ქალის როლი, რაც მექსიკის რთულ კულტურულ ლანდშაფტს ნიუანსირებულად წარმოაჩენს. იგი შეგნებულად არიდებს თავს პირდაპირ ინტერვენციას და ამჯობინებს დააკვირდეს და დააფიქსიროს ავთენტური მომენტები მათი ბუნებრივი განვითარების პროცესში. ეს პატივისცემით აღსავსე მიდგომა საშუალებას აძლევს მის სუბიექტებს შეინარჩუნონ ღირსება და თვითმმართველობა, რის შედეგადაც იქმნება გამოსახულებები, რომლებიც ერთდროულად ინტიმური და ღრმაა. მისი საკულტო ნამუშევარი „იგუანათა ლედი, ხუჩიტანი“ (1979) ამას სრულყოფილად ასახავს – ქალი ოახაკაში იგუანების გარემოცვაში, რომელიც ინდიგენური სულიერებისა და ქალის ძალის მძლავრი სიმბოლო გახდა. მსგავსად ამისა, „ფრიდას აბაზანა, კოიოაკანი“ გვაწვდის ინტიმურ እይታს ფრიდა კაჰლოს პირად სამკვდელოში და მის სივრცეში არსებულ სიმბოლიზმს ააშკარავებს.
აღიარებით გამოკვეთილი მემკვიდრეობა
მთელი კარიერის განმავლობაში, გრასიელა იტურბიდემ მიიღო მნიშვნელოვანი აღიარება ფოტოგრაფიაში შეტანილი წვლილისთვის. 1971 წელს იგი დაჯილდოვდა W. Eugene Smith-ის პრემით და მიიღო გუგენჰაიმის სტიპენდია, რამაც გადამწყვეტი მხარი დაუჭირა მის შემოქმედებითი ძიებებისთვის. სერია, რომელიც სონორას სერის ინდიელებს აღწერს, მისი ერთგულების დასტურია კულტურული მემკვიდრეობის შენარჩუნებისადმი, რაც ასახავს მათ უნიკალურ ცხოვრების წესსა და უღრმეს კავშირს უდაბნოს გარემოსთან. სხვა მნიშვნელოვანი ნამუშევრები, როგორიცაა „ფოტოგრაფი, ჩიაპასი“ და „უცოდველი გოგონა, სოჩიმილკო“, კიდევ უფრო მეტად წარმოაჩენს მის უნარს, იპოვოს სილამაზე და აზრი ყოველდღიურ სცენებში. იტურბიდეს გავლენა მექსიკის საზღვრებს სცილდება; მისი ნამუშევრები წარმოდგენილია საერთაშორისო დონეზე და ინახება ისეთ პრესტიჟულ მუზეუმებში, როგორიცაა სან-ფრანცისკოს თანამედროვე ხელოვნების მუზეუმი და J. Paul Getty-ს მუზეუმი. მან გზა გაუკვალა ლათინოამერიკელ სხვა ქალი ფოტოგრაფებს, გამოწვევა ছুდა ტრადიციულ მოდელებს მექსიკური კულტურის წარდგენისას და შთაგონების წყაროდ იქცა ახალი თაობის ხელოვანებისთვის თავისი სოციალური დოკუმენტირების, პოეტური ხედვისა და კულტურული მრავალფეროვნებისადმი შეურყეველი პატივისცემის წყალობით. გრასიელა იტურბიდე მხოლოდ მექსიკას კი არ აღწერს; იგი მის სულს ააშკარავებსს.
მუზეუმი
გამოფენილია: ვაშინგტონი, კოლუმბიის ოლქი, ამერიკის შეერთებული შტატები
ხედვითი აღდგენის სავანე
ვაშინგტონში, დი.სის გულში, დგას მონუმენტი მშვიდი, თუმცა ღრმა რევოლუციისადმი.
ქალთა ხელოვნების ეროვნული მუზეუმი
ბევრად მეტია, ვიდრე მხოლოდ მშვენიერი ნივთების საცავი; იგი ისტორიული აღმოჩენისა და აღდგენის გააზრებული აქტია. საუკუნეების განმავლობაში, ხელოვნების ისტორიის დიდებული ნარატივები იმ ადამიანთა მიერ იწერებოდა, რომელთაც ხშირად მხედველობიდან გამორჩათ ქალთა შემოქმედებითი ბრწყინვალება, რამაც კაცობრიობის მხატვრული მემკვიდრეობის ნახევარი ჩრდილში დატოვა. მუზეუმი ამ დისბალანსის გამოსასწორებლად შეიქმნა; მისი მისია 1960-იან წლებში დაიბადა, როდესაც დამფუძნებლებმა, უოლას და ვილჰელმინა ჰოლედაიმ, შეამჩნიეს, რომ ისეთი ოსტატები, როგორებიც იყვნენ კლარა პიტერსი, წიგნებიდან იშლებოდნენ, რომლებიც სწორედ მათ დასაფასებლად უნდა ყოფილიყო შექმნილი. დღეს ეს ინსტიტუტი ცოცხალ маяკად გვევლინება, რომელიც უზრუნველყოფს, რომ ქალი ხელოვანების ხმები — სხვადასხვა კულტურისა და ეპოქის — მკაფიოდ და სრულფასოვნად იქნას გაგონილი.
მუზეუმის ფიზიკური არსებობა ისეთივე შთამბეჭდავია, როგორც მისი მისია. ნიუ-იორკ ავენიუზე მდებარე, ოდესღაც მასონური ტაძრის დიდებულ შენობაში მოთავსებული ეს ნაგებობა თავად მეტამორფოზის ისტორიას ჰყვება. ისტორიული ღირსშესანიშნაუłość, რომელიც თავდაპირველად 1908 წელს რენესანსის აღორძინების (Renaissance Revival) დიდებული სტილში დასრულდა, ექვსმოციმილიონი დოლარის ღირებულების მასშტაბური რენოვაციას განიცადა, რათა სათنადო დარბაზი დახვეწილ მხატვრულ სავანედ გარდაეღო. სტუმრისთვის მუზეუმში შესვლა ჰგავს სივრცეში გადადგმულ ნაბიჯს, სადაც ისტორია და თანამედროვეობა ერთიანდება. არქიტექტურა, რომელიც აშშ-ის ისტორიული ადგილების ეროვან რეესტრშია შეტანილი, ქმნის საზეზმო, პატივისცემით აღვსებულ ფონს, რომელიც შენობაში არსებულ ნამუშევრებს კიდევ უფრო ამაღლებს. მისი ვრცელი გალერეები შექმნილია არა მხოლოდ გამოფენებისთვის, არამედ ჭვრეტის ატმოსფეროს შესაქმნელად, რაც მას અનაზღებად ადგილად აქცევს მათთვის, ვინც აფასებს ისტორიულ დიდებულებასა და თანამედროვე კულტურულ მნიშვნელობას შორის არსებულ გადაკვეთას.
მრავალფეროვანი გამოხატულებების ქსოვილი
კოლექციაში სეირნობა დროისა და ემოციის გასაოცარ მოგზაურობაში გამოსვლას ნიშნავს. მუზეუმი ამაყობს 6,0ადზე მეტი ნამუშევრით, რომელიც მე-16 საუკუნიდან დღემდე სპექტრს მოიცავს და ადამიანური გამოცდილების მდიდარ ქსოვილს გვთავაზობს. შესაძლოა, თქვენ გაღიპლოთ
მერი კასატის
ნამუშევრებში წარმოდგენილი საოცრად ახლო და ნაზი ყოველდღიურობის აღწერილობა, თუმცა შემდეგ
ალმა ვუდსი თომასის
გაბედული, რიტმული აბსტრაქციებით შემოგტაცოთ. კოლექცია გვთავაზობს ღრმა დიალოგს სხვადასხვა ეპოქებს შორის;
ელიზაბეტ ლუიზ ვიჟე-ლებრუნის
დახვეწილი, არისტოკრატული პორტრეტები გვერდიგვერდ დგას
ფრიდა კაჰლოს
პირველსახეების უხეშ, პოლიტიკურ და ღრმად პერსონალურ ნამუშევრებთან.
ეს მრავალფეროვნება მუზეუმს შემსწავლელთა და დიზაინერთა საგანძურად აქცევს, რადგან თითოეული ნაწარმოები ატარებს იდენტობისა და ესთეტიკური ძალის უნიკალურ სიმძიმეს. კოლექცია მოიცავს მედიისა და სტილის ფართო არჩევანს, მათ შორის:
ნაზ ისტორიულ ზეთს, რომელიც სინათლისა და ჩრდილის ნიუანსებს ასახავს.
ემოციურ მულტიმედია პრინტებს, როგორიცაა
დელიტა მარტინის
ნამუშევრები.
თანამედროვე ნამუშევრებს ისეთი ხელოვანებისგან, როგორებიცაა
ემი შერალდი
, რომლებიც ხიდს აგებენ ტრადიციასა და თანამედროვე იდენტობას შორის.
რაც ჭეშმარიტად გამოარჩევს ქალთა ხელოვნების ეროვნულ მუზეუმს, არის მისი როლი, როგორც ცვლილებების ცოცხალი კატალიზატორის. იგი არ უყურებს წარსულს მხოლოდ ნოსტალგიით; იგი წინ იყურება განზრახვით. ისეთი გარდამტეხი გამოფენებით, როგორიცაა
ქალი ხელოვანები ანტვერპნიდან ამსტერდამამდე
, მუზეუმი ნათელს ჰფენს ინოვაციის//დავიწყებულ პერიოდებს, ხოლო მისი მიმდინარე კვლევითი ინიციატივები არქივებში ჩრდილებს, რათა აღმოაჩინოს დაკარგული ნარატივები. მხარდაჭერით როგორც დამკვიდრებული სიმბოლოების, ისე ახალი ტალანტებისადმი, ეს ინსტიტუტი ქმნის დინამიკურ გარემოს, სადაც სქესობრივი იდენტობა, სოციალური სამართლიანობა და მხატვრული გამოხატულება მუდმივად განიხილება. იგი რჩება სასიცოცხლო შეხსენებად იმისა, რომ ხელოვნების ისტორია მხოლოდ მაშინ არის სრული, როდესაც ყოველი ხმა სინათლეში თავის სამართლიან ადგილს იპოვებს.
