ხატულა/ავტორი
დაბადების ადგილი პარიზი, საფრანგეთი
ჟან ჟორჟ ვიბერის სატირული სამყარო: ცხოვრება და ხელოვნება
ჟან ჟორჟ ვიბერი, რომელიც 1840 წელს პარიზში დაიბადა, XIX საუკუნის ფრანგული живописи ერთ-ერთ საინტერესო, თუმცა ხშირად შეუმჩნეველ ნიშას იკავებს. მიუხედავად იმისა, რომ ის გერომისა და ბუგრეოსთან შედარებით მონუმენტალურ მოხსენებას არ აღწევს, ვიბერმა საკუთარი განსხვავებული რეპუტაცია ააგო ფრანგული ცხოვრების მხიარული, ხშირად ირონიული გამოსახულებების მეშვეობით, განსაკუთრებული ყურადღებით კლერიკალისა და განვითარებადი საშუალო კლასის სცენებზე. მისი ტილოები არ არის გრანდიოზული ისტორიული ნარატივები, არამედ ინტიმური ჩახედულებები ყოველდღიურ მომენტებში, რომლებიც დამალულია რბილი, მაგრამ მკვეთრი სოციალური კომენტარით, რომელმაც აუდიტორიასთან резонанси მოიტანა, რომელიც საზოგადოებაში მიმდინარე ცვლილებებსა და ტრადიციულ ავტორიტეტს ეჭვქვეშ აყენებდა. ვიბერის ადრეული სამხატვრო მომზადება ოჯახში დაიწყო; თავდაპირველად მან დედის მამას, ჟან-პიერ-მარი ჟაზეს ნაბიჯებს მიჰყვა როგორც гравёрს. თუმცა, ფერისა და ფორმის მოზიდულობამ მას живописиკენ გადაამისამართა, რაც Félix-Joseph Barrias-თან და შემდეგ François-Édouard Picot-თან სწავლით დამთავრდა პრესტიჟულ École des Beaux-Arts-ში. ამ აკადემიურმა საფუძველმა მას ტექნიკის უმაღლესი დონე შესწავლა - ნახატის სიზუსტე და კომპოზიციის გაგება - რაც მისი სტილის ერთ-ერთმა მთავარი ნიშნულმა გახდა.
მიფოლოგიური ამბიციებიდან სატირული წარმატებამდე
ვიბერის ადრეულ სამხატვრო ძალისხმევებმა Salon სისტემის მოქმედ ტენდენციებს ასახა, მასშტაბური მიფოლოგიური და ისტორიული живописиთ. ნამუშევრები, როგორიცაა Narcissus Transformed into a Flower, ტექნიკურ უნარს აჩვენებდა, მაგრამ ასევე კრიტიკას იწვევდა ორიგინალობის ნაკლებობის გამო. გარდატეხის მომენტი დადგა, როდესაც ვიბერმა აღმოაჩინა, რომ მისი ნამდვილი ნიჭი არ გრანდიოზულ მოთხრობებში, არამედ თანამედროვე ცხოვრების нюанსების ასახვაში მდგომარეობდა - კერძოდ, ხშირად ორპირი სამყაროში, რომელიც მან ირგვლივ დაინახა. ესპანეთში მოგზაურობის პერიოდმა Eduardo Zamacois-თან ერთად მნიშვნელოვანი გამოცდილება მიიღო, რამაც მასზე ცოცხალი კულტურის გავლენა იქონია და შთაგონება მისცა ადრეულ ჟანრულ სცენებს. თუმცა, საფრანგეთში დაბრუნებამ და სატირული თემებისკენ გადართვამ ნამდვილად დაადასტურა მისი სამხატვრო იდენტობა. მან ყურადღება კლერიკალზე გაიტანა, არ როგორც ღვთისმსახურ პირებზე, არამედ როგორც მსოფლიო ინდივიდებზე, რომლებიც ადამიანური ხარვეზებისკენ მიდრეკილნი იყვნენ - მდიდრულ трапезას მიემსხვერპლნენ, საეჭვო გარიგებებში ჩაერთნენ ან უბრალოდ საკუთარ პოზიციაში ძალიან კომფორტულად გამოიყურებოდნენ. ეს живописи იმ დროს смелый იყო, რადგან ისმისი ავტორიტეტს გამოწვევას აკეთებდა და ფრანგული საშუალო კლასის მზარდი სკეპტიციზმისკენ მიმართავდა.
ჟანრისა და ტექნიკის ოსტატი
ვიბერის წარმატება მხოლოდ მის თემებზე არ შემოიფარგლებოდა; ის შესანიშნავი живописи იყო. მისი ტილოები მდიდარი, ნათელი ფერებით, დეტალებისადმი ყურადღებით და სინათლისა და ჩრდილის უმაგესი გამოყენებით ხასიათდება. მას ჰქონდა გამორჩეული უნარი შეესრულებინა დამაჯერებელი ინტერიორები, რომლებიც ფრთხილად გაფორმებული ობიექტებითა და ფიგურებით იყო სავსე, რაც ავთენტურობის განცდას ქმნიდა. ის მ vibrant წითელი ელფერი, რომელსაც ის ხშირად იყენებდა - ცნობილი როგორც "Vibert's Red" - გახდა მისი სტილის სინონიმად, განსაკუთრებით კარდინალებისა და სხვა მაღალი რანგის სასულიერო პირების გამოსახულებაში. живописи გარდა, ვიბერი მრავალმხრივი ადამიანი იყო, რომელიც სხვადასხვა სამხატვრო საქმიანობაში ჩართული იყო. მან ლაქების და ფუნჯების ინოვაციური ტექნიკა შეიმუშავა, Molière-ს მიერ შთაგონებული сатирические пьесы написал და ავტორიტეტის შესახებ трактаты написал. ეს მრავალმხრივი კრეატიულობა მისი ნიჭის სიbredისა და ხელოვნებისადმი მისი ურყევი ერთგულების ხაზას უსვამს. მისი საქმიანობა თეატრალურ წრეებთანაც იყო დაკავშირებული; მან იქორწინა Maria Lloyd-ზე, Comédie Française-ს გამოჩენილ актисაზე, თუმცა მათი კავშირი 1887 წელს განუყოფელი გახდა.
მემკვიდრეობა და აღმოჩენა
მიუხედავად იმისა, რომ სიცოცხლეში მნიშვნელოვანი წარმატება მიაღწია - William Vanderbilt-ის და John Jacob Astor IV-ის მსგავსი состоятельных patrons-ის შეკვეთების მიღებამ - ვიბერის ნამუშევრები მისი გარდაცვალების შემდეგ, 1902 წელს თანდათანობით დაკარგა მნიშვნელობა. XX საუკუნის სამხატვრო пейзажи, თავისი მოდერნიზმის და აბსტრაქციის მიღებით, არც ისე ადვილად იტევდა აკადემიურ ჟანრულ живописьს. თუმცა, ბოლო წლებში ვიბერის ხელოვნებისადმი ინტერესი განახლებულია და მისი სოციალური კომენტარი აღმოაჩნდა. მისი ტილოები მომხიარული ფანჯარაა XIX საუკუნის ფრანგულ საზოგადოებაში, რაც მის ელეგანტურობასა და ძირეულ წინააღმდეგობებს წარმოადგენს. St. John Vianney College-ში (Miami) შეგროვებული კოლექციები მნიშვნელოვან რაოდენობას ინახავს მის ნამუშევრებს, თუმცა გამოფენის ისტორია გარკვეულად კომპლექსურია. დღეს მისი ყველაზე ცნობილი შედევრი - A Marvelous Sauce და *Monsignor Visiting*-ის რეპროდუქციები ხელმისაწვდომია, რაც ახალ აუდიტორიას საშუალებას აძლევს აღმოაჩინოს ამ გამორჩეული живописи-ს მხიარულობა და უნარი. ჟან ჟორჟ ვიბერის მემკვიდრეობა не заключается живописьის რევოლუციაში, არამედ კონკრეტული მომენტის ოსტატურად ასახვაში, რაც საზოგადოების сатирический, მაგრამ მიმზიდველი პორტრეტს წარმოადგენს ცვლილების ზღვარზე. *მისი ტილოები აგრძელებს ფიქრის პროვოცირებას და მაყურებელს სიხარულს მ
