ხატულა/ავტორი
დაბადების ადგილი Montevideo, Uruguay
კოსმოპოლიტური მიმდინარეობებით გაფორმებული სიცოცხლე
ხოაკინ ტორეს გარსია XX საუკუნის ხელოვნების მონუმენტალური ფიგურაა, მხატვარი, რომლის მოგზაობა განუწყვეტლივი სინთეზისკენ სწრაფვით განისაზღვრა – ევროპული ავანგარდის მდიდარი ლათინოამერიკული მემკვიდრეობისთანახვედრების სურვილით. დაიბადა მონტევიდეოში, ურუგვაიში, 1874 წელს და მისი ცხოვრება კონტინენტებსა და კულტურებს შორის უწყვეტი დიალოგის სახით განვითარდა. ის მხოლოდ მხატვარი არ იყო; იგი скульпტორი, მოქანდაკე, რომანისტი, მწერალი, პედაგოგი და თეორეტიკოსი იყო – ჭეშმარიტ პოლიმათს, რომლის გავლენა დღესაც ღრმად რეზონირებს ხელოვნების სამყაროში. მისი ისტორია არის კონსტანტული ინტელექტუალური ფერმენტაციის ისტორია, რომელიც ხელოვნების უნივერსალური სიმბოლოებით საზღვრების გადალახვის და კაცობრიობის დაკავშირების მტკიცე რწმენით არის ნაკარნახები. ადრეულმა წლებმა მონტევიდეოში, ხალხმრავალ პორტ ქალაქში, რომელიც კულტურული გა교환ებით ცხოვრობდა, მას მკვეთრი დაკვირვების მგრძნობელობა და მრავალფეროვანი გავლენების ურთიერთქმედების ღრმა appreciation აჩუქა, რაც მის მხატვრულ ხედვას ჩამოაყალიბებდა.
ბარსელონას ქვაბი და მოდერნიზმის თესლები
1891 წელს ტორეს გარსიას ოჯახი ბარსელონაში, ესპანეთში გადავიდა – გადაწყვეტილებამ, რომელმაც შეუქცევადად შეცვალა მისი მხატვრული განვითარება. ჩაძირული კატალონიური ხელოვნების ცოცხლად სცენაში, მან სწავლა დაიწყო ललित कला विद्यालय, Baixas Academy და Saint Lluc Artists’ Circle-ში. აქ ის შეხვდა თაობას მხატვრებს, რომლებიც მოდერნიზმის ტიტანებად იქცნენ: პაბლო პიკასო, რიკარდ კანალსი, მანოლო ჰუგე, ხოაკიმ მირი და იზიდრე ნონელი. ლეგენდარულმა კაფე Els Quatre Gats გახდა ხშირი haunt – ქვაბი, სადაც პარიზის უახლესი მხატვრული ტენდენციები განიხილებოდა და შეიწოვებოდა. ტორეს გარსია სწრაფად დამკვიდრდა როგორც კვალიფიცირებული დრაഫ്ტსმენი, რომელიც ილუსტრაციებს აქვეყნებდა გამოჩენილ გაზეთებსა და ჟურნალებში, როგორიცაა La Vanguardia, Iris, Barcelona Cómica და La Saeta. ამ პერიოდში აღინიშნა დეკორატიული ხელოვნების შესწავლა, რაც 1903 წელს ანტონი გაუდის მიერ Palma Cathedral-ის ვიტრაჟების შექმნის კომისიით კულმინაციას მიაღწია. ეს პროექტი, რომელიც რამდენიმე წლის განმავლობაში გაგრძელდა, საშუალება მისცა მას თავისი უნარები გაეშფოთ და გაუდის ხედვის არქიტექტურულ სიდიდესთან ჩაერთო, რაც საRemarkable versatility-ს აჩვენებს. მან მიიღო კომისიები მონუმენტალური ფრესკების შესაქმნად ეკლესიებში, როგორიცაა San Agustín და Divina Pastora, რაც მისმა განვითარებამ მოქანდაკეობაში გამოავლინა. ამ დროს მის ნამუშევრებზე Noucentisme-ის გავლენა ჩანს – კატალონიური კულტურული მოძრაობა, რომელიც კლასიკურ იდეალებს, წესრიგს და ხმელთაშუა ღირებულებების დაბრუნებას უჭერდა მხარს - მგრძნობელობა, რომელიც მთელი მისი კარიერის განმავლობაში კონსტანტურად რჩებოდა.
Universal Constructivism-ის გენეზი
პირველი მსოფლიო ომის დროს შეერთებულ შტატებში მოგზაურობის შემდეგ, ტორეს გარსიამ დაიწყო ღრმა მხატვრული და ინტელექტუალური გარდაქმნის პერიოდი. 1920 წლისთვის მან განვითარდა უნიკალური სტილი, რომელიც ადვილად კლასიფიცირებას არ ექვემდებარეოდა, შთაგონება Cubism-დან, Dada-დან, Neo Plasticism-დან, Primitivism-დან და Abstraction-დან. თუმცა, ეს გავლენები მარტოობით არ იქნა მიღებული; ისინი საკუთარი ღრმად ჩაზნებული რწმენებით ხელოვნების ძირითადი პრინციპების შესახებ გაფილტრული იყო. მან შეიმუშავა ტერმინი "Universal Constructivism" თავისი მიდგომის განსაზღვრისთვის – ფილოსოფიამ, რომელმაც ხაზი გაუსვა გეომეტრიული ფორმების თანდაყოლილი ადამიანური გაგებისა და კლასიკური ელემენტების ავანგარდის ტექნიკასთან ინტეგრაციის სურვილს. ხოაკინ ტორეს გარსია თვლიდა, რომ ხელოვნება ყველასთვის ხელმისაწვდომი უნდა იყოს, უნივერსალური სიმბოლოებითა და არქეტიპებით დამყარებული. ამ რწმენამ მას მრავალი ხელოვნების სკოლის შექმნა აიძულა, მათ შორის ესპანეთში და მონტევიდეოში, სადაც მან თავისი ცოდნა და ფილოსოფია ახალი თაობის მხატვრებს უხვად გადასცა. 1929 წელს მან პარიზში Cercle et Carré (წრე და კვადრატი) ჯგუფი დააფუძნა – პიონერული აბსტრაქტული ხელოვნების მოძრაობა, რომელმაც გააერთიანა წამყვანი ფიგურები, როგორიცაა პიტ მონდრიანი და ვასილი კანდინსკი. ამ თანამშრომლობამ მისი პოზიცია ევროპული ავანგარდის მწვერვალზე გაამყარა, ხოლო ერთადერთი თავისი ხედვის ხელშეწყობის შესაძლებლობა მოგვიწოდა.
ტრადიციისა და modernity-ს ხიდი
ხოაკინ ტორეს გარსიას გავლენა მის ინდივიდუალურ მხატვრულ შედევრებს მიღმაც გავრცელდა. ის ერთგული მენტორი იყო, რომელიც უხვად ხელეწიფებოდა მრავალი მხატვრის აღზრდას, რომლებიც საკუთარი უფლებებით მნიშვნელოვანი ფიგურები გახდნენ – მათ შორის ჟოან მირო, ჰელიონი და პერე დაურა, რომლებმაც იგი "maestro"-დ ჩათვალეს. მისი ნამუშევრების დიდი რეტროსპექტიული გამოფინებები გაიმართა პარიზში (1955) და ამსტერდამში (1961), რაც მის ადგილს აბსტრაქტული ხელოვნების ისტორიაში განამყარებდა. თუმცა, ალბათ მისი ყველაზე გამძლე მემკვიდრეობა ლათინოამერიკულ modernity-ზე გავლენაში მდგომარეობს. მას ფართოდ აღიარებენ რეგიონის მხატვრული განვითარების საფუძველად, რომელიც Constructivism-ს სამხრეთ ამერიკაში წარუდგენდა და თაობებს შთააგონებდა Escuela del Sur (სამხრეთის სკოლის) ინიციატივის საშუალებით. 1932 წელს მონტე
