Broad Turning

ხატულა/ავტორი

მორის ლუი

დაბადების ადგილი ბალტიმორი, ამერიკის შეერთებული შტატები

ადრეული ცხოვრება და განათლება

დაბადება: მორის ლუის ბერნშტეინი, 28 ნოემბერი, 1912 წელი, ბალტიმორი, মერილენდი

მშობლები: ლუის ბერნშტეინი (ავეჯის გამყიდველი) და სესილია ლაკმან ბერნშტეინი.

განათლება: სწავლობდა ბალტიმორის საჯარო სკოლებში; মერილენდის ხელოვნებისა და გამოყენებითი ხელოვნების ინსტიტუტი (ახლანდელი MICA), 1სწავლობის პერიოდი: 1929-1932 წწ. ხარისხი არ დასრულებულა.

ადრეული გავლენები მოიცავდა ევგენი სპერერსა და პოლ სეზანსს.

ხელოვნებისადმი ადრეულმა ინტერესმა გამოავლინა, რაც ოჯახის მხარდაჭერას ჰქონდა ბალტიმორში შეზღუდული შესაძლებლობების მიუხედავად.

ხელოვანად ჩამოყალიბება და საკვანძო გავლენები

<1930-იანი წლები: მხატვრობის პარალელურად სხვადასხვა სამუშაოს ასრულებდა თავის გამოსაკვეთად (ბოსტნეულის ჭიდა, სარეცხისការ, Gallup Poll-ის კვლევა).

<1934-1936: მონაწილეობდა ხელოვნების საჯარო სამუშაოების პროექტში (Public Works of Art Project) სამ სვერდლოფის ხელმძღვანელობით.

<1936-193ტი: გადავიდა ნიუ-იორკში; ექსპერიმენტებს ატარებდა სიკეროს სახელოსნოში.

<Magna Paint-ის აღმოჩენა (1948): გარდამტეხი მომენტი – ლუისმა დანერგა Magna-ს ტილო, ახლად შექმნილი ზეთოვანი აკრილის საღებავი, რომელიც ლეონარდ ბოკურმა და სემ გოლდენმა სპეციალურად მისთვის შექმნეს. ამან მისი ნამუშევრებისთვის მეტი დენადობა და გამჭვირვალობა უზრუნველყო.

<ჰელენ ფრანკენთალერის გავლენა: 1953 წელს, ლუისი და კენეთ ნოლანდი ეწვიეს ფრანკენთალერის სტუდიას და ღრმად მოხიბლულნი დარჩნენ მისი ლაქოვანი ტილოებით (განსაკუთრებით ნამუშევრით "Mountains and Sea"). ამან შთაგონა მათ დენადი და ლაქოვანი ტექნიკების ექსპერიმენტებისთვის.

ფარდისებრი ტილოები და ფეროვანი ველის (Color Field) ინოვაციები

<დამწიფებული "ფარდისებრი" ტილოები (1954): დახასიათებულია გამჭვირადმელ ფერების გადაჯაჭვული, ზეරტყობინებული ფენებით, რომლებიც დაღვარულია და ლაქოვანია წინასწარ დამუშავებულ ან დაუმუშავებელ ტილოზე.

<ტექნიკა: უკიდურესად განზავებული საღებავი დაიტანებოდა დაუმუშავებელ, დაუჭიმულ ტილოზე, რაც მას საშუალებას აძლევდა ფერად ფარდები შეექმნა დაღმართულ ზედაპირზე დენადობის შედეგად. ამან გამორიცხა ფუნჯის კვალი და ხაზგასმული გახადა სიტესტურობა (flatness).

<Color Field Painting: ლუისი გახდა ფეროვანი ველის (Color Field) მხატვრობის ცენტრალური ფიგურა, რომელიც ამარტივებდა გამოსახულ სივრცეს და აქცენტს აკეთებდა ინტენსიური ფერის ბრტყელ სიბრტყეებზე. იგი წარმოადგენდა ვაშინგტონის ფეროვანი სკოლის (Washington Color School) მოძრაობას.

<სერიები და სტილები: "ფარდისებრი" ტილოების გარდა, მან შეისწავლა ისეთი სერიები, როგორიცაა ფლორალური, სვეტები (1960), გაშლილი (1960-61) – რომელიც მოიცავს გაუმჭვირვალე ფერის ნაკადებს – და ზოლოვანი ტილოები (1961-62).

მთავარი მიღწევები და ისტორიული მნიშვნელობა

<Color Field Painting-ის პიონერობა: ლუისი აღიარებულია ფეროვანი ველის მხატვრობის მთავარ ინოვატორად, კენეთ ნოლანდისა და ჰელენ ფრანკენთალერის მსგავსად.

<გავლენა აბსტრაქტულ ექსპრესიონზმზე: მისმა ნამუშევრებმა გააფართოვა აბსტრაქტული ექსპრესიონიზმის საზღვრები, რადგან აქცენტი გადაიტანა ჟესტისა და კომპოზიციის ნაცვლად ფერსა და სიტესტურობაზე.

<Washington Color School: ამ გავლენიან მოძრაობაში მნიშვნელოვანი წვლილი შეეტანა, რომელიც მხატვრობის რედუქციულ მიდგომას ეფუძნებოდა.

<ნამუშევრების განადგურება: აღსანიშნავია, რომ ლუისმა 1955-დან 1957 წლამდე ბევრი თავისი ტილო გაანადგურა, რაც მისი შემოქმედების კრიტიკულ თვითშეფასებაზე მიუთითებს.

<მემკვიდრეობა: მისი აქცენტი ფერზე, სიტესტურობასა და საღებავის მატერიალურობაზე დღემდე ახდენს გავლენას თანამედროვე ხელოვანებზე.

მოგვიანებითი წლები და გარდაცვალება

ლუისი პროლიფურად აგრძელებდა შემოქმედებას სიკვდილამდე.

<გარდაცვალება: გარდაიცვალა 7 სექტემბერი, 1962 წელს, ვაშინგტონში, 49 წლის ასაკში.

<სამგლოვიარო გამოფენა (1963): მისი გარდაცვალების შემდეგ, მალევე, სოლომონ რ. გუგენჰაიმის მუზეუმში ჩატარდა მნიშვნელოვანი გამოფენა.

<რეტროსპექტიული გამოფენები: მას მოჰყვა მსხვილი რეტროსპექტიული გამოფენები ბოსტონის ხელოვნების მუზეუმში (1967) და ვაშინგტონის ეროვნულ სახელოსნოში (1976).

მუზეუმი

Dallas Museum of Art

გამოფენილია შემდეგ ადგილზე: Dallas, United States of America

უსასრულო ხედვის სავანე

დალასის ხელოვნების რაიონის ცოცხალ გულში, სადაც ტეხასის ურბანული ენერგია სულის ღრმა სიმშვიდეს ეხმიანება, დგას

დალასის ხელოვნების მუზეუმი

. იგი არ არის მხოლოდ ექსპონატთა სათავსო, არამედ ადამიანური შემოქმედების ცოცხალი, მფქვიტი ქრონიკა, რომელიც ხუთი ათასწლეულის ისტორიას მოიცავს. მისი კედრებში შესვლა ნიშნავს მოგზაურობას, რომელიც სცდება დროსა და გეოგრაფიას — ეს არის გზა უძველესი ბერძნული ვაზების ჩურჩულებადი საიდუმლოებებიდან თანამედროვე ოსტატების გამბედავ და საზღვრების გამჭოლი პროვოკაციებამდე. 1903 წელს მისი მოდუნებული დასაწყისიდან დღემდე, მუზეუმი ენთუზიასტთა ადგილობრივი შეკრებით მსოფლიო დონის კულტურულ маяკად იქცა, რაც განპირობებულია მისი ურდადმიერი სწრაფვით — გახადოს აღმატებული ხელოვნება ხელმისაწვდომი ყველა სტუმრისთვის.

თავად არქიტექტურა ამ სილამაზის ნარატივის მდუმარე პროტაგონისტს ასრულებს. ვიზიონერი

ედვარდ ლარაბი ბარნესის

მიერ შექმნილი მუზეუმის სტრუქტურა მოდერნიზმის ოსტატური ნიმუშია, რომელიც ხასიათდება სუფთა, დახვეწილი ხაზებითა და სინათლესთან განზრახ შექმნილი დიალოგით. ვრცელი დარბაზები არ წარმოადგენენ მხოლოდ ხელოვნების კონტენერებს; ისინი შექმნილია იმისთვის, რომ ხელოვნებასთან ერთად სუნთქავდნენ. ბუნებრივი სინათლე იჭრება გალერეებში და ერთნაირად აცოცხლებს როგორც უძველესი კერამიკის ტექსტურას, ისე ზეთწარმოწერის მკვეთრ შტრიხებს. ეს არქიტექტურული ბრწყინვალება ქმნის ჭვრეტისათვის განკუთვნილ დიდებულებას, სადაც ათაღლებული ჭერები და ღია სივრცეები მოგწოდებთ, თვალი შეაჩეროთ ჩრდილსა და სუბსტანციას შორის არსებულ თამაშიზე.

გლობალური მემკვიდრეობის ქსოვილი

DMA-ს ნამდვილი სული მის შემაბრუებელად მრავალფეროვან კოლექციაში იმალება — ეს არის მდიდარი ქსოვილი, რომელიც უთვალავ ცივილიზაციათა ძაფებისგან არის ქსოვილი. შემგროვებლისთვის თუ ანტიკურობის მოყვარულისთვის, მუზეუმი წარსულთან უპრეცედენტო შეხვედრას სთავაზობს. შესაძლოა, თავი დაკარგოთ ჩინური ფ porcelain-ის ნატიფ ელეგანტურობაში ან მოხიბლოთ ინდური ქანდაკებების რიტმულმა ძალამ; თითოეული ნივთი მათი შემქმნელთა ფილოსოფიურ და სულიერ ლანდშაფტში შეღწევის ფანჯრედ გვევლინება. კოლექციის ძალა მის უნარში მდგომარეობს, დაარბიოს ხიდი ძველსა და თანამედროვეს შორის, წარმოაჩინოს ადამიანური გამოხატულების უწყვეტი ნაკადი, რომელიც თავისი ვრცელი ქრონოლოგიური დიაპაზონის მიუხედავად, საოცრად ერთიანად აღიქმება.

როდესაც გალერეებში უფრო ღრმად შევდივართ, ევროპული ოსტატები ემოციური სიღრმით გვერწყლად დგებიან, რაც დღემდე აღფრთოვანებას იწვევს თანამედროვე სულს.

პოლ გოგენისა

ენრი მატისსის

ნამუშევრები ფერისა და ფორმის დინამიკურ კვლევას გვთავაზობენ, მაშინ როცა

ფრანცის ბაკონის

შემაძრწუნებელი და რთული კომპოზიციები ჩვენს რეალობის აღქმას ეჭვქვეშ აყენებს. ინტერიერის დიზაინერისთვის თუ ხელოვნების მოყვარულისთვის, რომელიც შთაგონებას ეძებს, ეს შედევრები წარმოადგენს ღრმა კვლევას იმისა, თუ როგორ შეუძლია ფერს, ტექსტურასა და ემოციას სივრცის გარდაქმნა. ძველი ხელოსნობისა და თანამედროვე ექსპერიმენტული მიდგომის ეს შეუფერხებელი შერწყმა უზრუნველყოფს, რომ DMA-ში ყოველი ვიზიტი მოულოდნელობებთან შეხვედრა იყოს, რაც მას ამერიკული კულტურული ლანდშაფტის ქვაკუთხედად აქცევს.

თემისა და კავშირის კატალიზატორი

ქვისა და შუშის კედლების მიღმა, დალასის ხელოვნების მუზეუმი მოქმედებს, როგორც ცოცხალი სათემო ჰაბი, რომელიც ამყარებს ღრმა კავშირს საზოგადოებასა და ხელოვნების ტრანსფორმაციულ ძალას შორის. დინამიკური საგამოფენო პოლიტიკის წყალობით, მუზეუმი თავის მუდმივ ფონდებს სიცოცხლეს სძენს როტაციული ექსპოზიციებით, რომლებიც ეხება თანამედროვე საკითხებს და აღადგენს//გახსოვს//დავიწყებულ ისტორიებს. ისეთი პროგრამები, როგორიცაა

Late Night

ღონისძიებები და

Arts & Letters Live

სერია, ინსტიტუციას სოციალურ სცენად აქცევს, სადაც ლიტერატურა, მუსიკა და ვიზუალური ხელოვნება ერთიანდება ყველა თაობის ინტერესის გამოსტიმულირებლად.

რაც ნამდვილად გამოარჩევს DMA-ს, არის მისი რადიკალური ერთგულება ხელმისაწვდომობისადმი. უფასო შესასვლელით მუზეუმი აუქმებს ბარიერებს ინდივიდსა და შედევრს შორის, რაც უზრუნველყოფს, რომ მისი 24,000-ე ნივთისგან შემდგარი კოლექციის ღრმა სილამაზე ყველას საერთო მემკვიდრეობად დარჩეს. იქნება ეს

მეიერის ბიბლიოთეკის (Mayer Library)

სამეცნიერო სიღრმეებით თუ ახალგაზრდა გონებებისთვის შექმნილი საინტერესო საგანმანათლებლო პროგრამებით, მუზეუმი მტკიცედ დგას თავის მისიაზე — იყოს ჩართულობის კატალიზატორი. ეს არის ადგილი, სადაც ისტორია არა მხოლოდ შესწავლილი, არამედ განცდილია — სავანე, სადაც ყოველი ფუნჯის მონასმარი და ყოველი ამოკვეთილი ქვა ამბავს ჰყვება, რომელიც ყველას ეკუთვნის.