ავტორი
დაბადებული ბალტიმორი, ამერიკის შეერთებული შტატები
ადრეული ცხოვრება და განათლება
დაბადება: მორის ლუის ბერნშტეინი, 28 ნოემბერი, 1912 წელი, ბალტიმორი, মერილენდი
მშობლები: ლუის ბერნშტეინი (ავეჯის გამყიდველი) და სესილია ლაკმან ბერნშტეინი.
განათლება: სწავლობდა ბალტიმორის საჯარო სკოლებში; মერილენდის ხელოვნებისა და გამოყენებითი ხელოვნების ინსტიტუტი (ახლანდელი MICA), 1სწავლობის პერიოდი: 1929-1932 წწ. ხარისხი არ დასრულებულა.
ადრეული გავლენები მოიცავდა ევგენი სპერერსა და პოლ სეზანსს.
ხელოვნებისადმი ადრეულმა ინტერესმა გამოავლინა, რაც ოჯახის მხარდაჭერას ჰქონდა ბალტიმორში შეზღუდული შესაძლებლობების მიუხედავად.
ხელოვანად ჩამოყალიბება და საკვანძო გავლენები
<1930-იანი წლები: მხატვრობის პარალელურად სხვადასხვა სამუშაოს ასრულებდა თავის გამოსაკვეთად (ბოსტნეულის ჭიდა, სარეცხისការ, Gallup Poll-ის კვლევა).
<1934-1936: მონაწილეობდა ხელოვნების საჯარო სამუშაოების პროექტში (Public Works of Art Project) სამ სვერდლოფის ხელმძღვანელობით.
<1936-193ტი: გადავიდა ნიუ-იორკში; ექსპერიმენტებს ატარებდა სიკეროს სახელოსნოში.
<Magna Paint-ის აღმოჩენა (1948): გარდამტეხი მომენტი – ლუისმა დანერგა Magna-ს ტილო, ახლად შექმნილი ზეთოვანი აკრილის საღებავი, რომელიც ლეონარდ ბოკურმა და სემ გოლდენმა სპეციალურად მისთვის შექმნეს. ამან მისი ნამუშევრებისთვის მეტი დენადობა და გამჭვირვალობა უზრუნველყო.
<ჰელენ ფრანკენთალერის გავლენა: 1953 წელს, ლუისი და კენეთ ნოლანდი ეწვიეს ფრანკენთალერის სტუდიას და ღრმად მოხიბლულნი დარჩნენ მისი ლაქოვანი ტილოებით (განსაკუთრებით ნამუშევრით "Mountains and Sea"). ამან შთაგონა მათ დენადი და ლაქოვანი ტექნიკების ექსპერიმენტებისთვის.
ფარდისებრი ტილოები და ფეროვანი ველის (Color Field) ინოვაციები
<დამწიფებული "ფარდისებრი" ტილოები (1954): დახასიათებულია გამჭვირადმელ ფერების გადაჯაჭვული, ზეරტყობინებული ფენებით, რომლებიც დაღვარულია და ლაქოვანია წინასწარ დამუშავებულ ან დაუმუშავებელ ტილოზე.
<ტექნიკა: უკიდურესად განზავებული საღებავი დაიტანებოდა დაუმუშავებელ, დაუჭიმულ ტილოზე, რაც მას საშუალებას აძლევდა ფერად ფარდები შეექმნა დაღმართულ ზედაპირზე დენადობის შედეგად. ამან გამორიცხა ფუნჯის კვალი და ხაზგასმული გახადა სიტესტურობა (flatness).
<Color Field Painting: ლუისი გახდა ფეროვანი ველის (Color Field) მხატვრობის ცენტრალური ფიგურა, რომელიც ამარტივებდა გამოსახულ სივრცეს და აქცენტს აკეთებდა ინტენსიური ფერის ბრტყელ სიბრტყეებზე. იგი წარმოადგენდა ვაშინგტონის ფეროვანი სკოლის (Washington Color School) მოძრაობას.
<სერიები და სტილები: "ფარდისებრი" ტილოების გარდა, მან შეისწავლა ისეთი სერიები, როგორიცაა ფლორალური, სვეტები (1960), გაშლილი (1960-61) – რომელიც მოიცავს გაუმჭვირვალე ფერის ნაკადებს – და ზოლოვანი ტილოები (1961-62).
მთავარი მიღწევები და ისტორიული მნიშვნელობა
<Color Field Painting-ის პიონერობა: ლუისი აღიარებულია ფეროვანი ველის მხატვრობის მთავარ ინოვატორად, კენეთ ნოლანდისა და ჰელენ ფრანკენთალერის მსგავსად.
<გავლენა აბსტრაქტულ ექსპრესიონზმზე: მისმა ნამუშევრებმა გააფართოვა აბსტრაქტული ექსპრესიონიზმის საზღვრები, რადგან აქცენტი გადაიტანა ჟესტისა და კომპოზიციის ნაცვლად ფერსა და სიტესტურობაზე.
<Washington Color School: ამ გავლენიან მოძრაობაში მნიშვნელოვანი წვლილი შეეტანა, რომელიც მხატვრობის რედუქციულ მიდგომას ეფუძნებოდა.
<ნამუშევრების განადგურება: აღსანიშნავია, რომ ლუისმა 1955-დან 1957 წლამდე ბევრი თავისი ტილო გაანადგურა, რაც მისი შემოქმედების კრიტიკულ თვითშეფასებაზე მიუთითებს.
<მემკვიდრეობა: მისი აქცენტი ფერზე, სიტესტურობასა და საღებავის მატერიალურობაზე დღემდე ახდენს გავლენას თანამედროვე ხელოვანებზე.
მოგვიანებითი წლები და გარდაცვალება
ლუისი პროლიფურად აგრძელებდა შემოქმედებას სიკვდილამდე.
<გარდაცვალება: გარდაიცვალა 7 სექტემბერი, 1962 წელს, ვაშინგტონში, 49 წლის ასაკში.
<სამგლოვიარო გამოფენა (1963): მისი გარდაცვალების შემდეგ, მალევე, სოლომონ რ. გუგენჰაიმის მუზეუმში ჩატარდა მნიშვნელოვანი გამოფენა.
<რეტროსპექტიული გამოფენები: მას მოჰყვა მსხვილი რეტროსპექტიული გამოფენები ბოსტონის ხელოვნების მუზეუმში (1967) და ვაშინგტონის ეროვნულ სახელოსნოში (1976).
მუზეუმი
გამოფენილია Minneapolis, United States of America
თანამედროვე შემოქმედების ქვაბი: უოკერის ხელოვნების ცენტრი
მინესოტას შტატის, მინეაპოლისის დინამიკურ გულში განთავსებული უოკერის ხელოვნების ცენტრი თანამედროვე და კონტემპორარული ხელოვნების მარადიული ძალის ღრმა დასტურია. ის, რაც 1940 წელს დაიწყო, როგორც თომას ბარლოუ უოკერის პირად რეზიდენციაში მოთავსებული მოდესტიური გალერეა, ამერიკის ერთ-ერთ ყველაზე გავლენიან კულტურულ ინსტიტუციად იქცა. ეს ევოლუცია პერსონალური ვნების პროექტებიდან ინოვაციის გლობალურ შუქამოსავალამდე, აღჭურვილია მხატვრული დიალოგისადმი ერთგულებით, სადაც მუზეუმი მხოლოდ შედევრებს კი არ ინახავს, არამედ აქტიურად მონაწილეობს მათ შექმნაში პრესტიჟული შეკვეთების, რეზიდენციებისა და გამორჩეულ საჯარო პროგრამებში. ეს არის სივრცე, სადაც შემქმნელსა და დამკვირვებელს შორის არსებული საზღვრები ილღვიება და იბადება აღმოჩენების უწყვეტი დიალოგი, რომელიც ქალაქის საზღვრებს ბევრად სცილდება.
უოკერის არქიტექტურული ნარატივი ისეთივე მნიშვნელოვანია მისი იდენტობისთვის, როგორც მასში მოთავსებული ტილოები. თავად შენობა, რომელიც ედუარდ ლუმინუს ბარნსმა დააპროექტა და 1971 წელს დასრულდა, დახვეწილი მოდერნიზმისა და ფუნქციური ელეგანტურობის ოსტატური ნაზავია. მისი თამამი საკანტილევრული სახურავი მინეაპოლისის ჰორიზონტზე გამორჩეულ სილუეტს ქმნის, ხოლო შიგნით გთავაზობთ ვრცელ გალერეებს, რომლებიც რბილი, ბუნებრივი შუქით არის განათებული — ეს დიზაინერული გადაწყვეტილება მაქსიმალურად ზრდის ვიზუალურ ეფექტს და ღრმა ჭვრეტისკენ მოგხატავთ. მუზეუმის სტატუსის ზრდასთან ერთად, 2005 წელს ჰერცოგისა და დე მეირონის ტრანსფორმაციულმა ჩარევამ ახალი გალერეები, თანამედროვე თეატრი და დახვეწილი სასადილო სივრცეები უნაკლოდ მოახდინა ინტეგრირება. ამ გაფართოებამ ზედმიწევნით შეინარჩუნა ბარნსის ორიგინალური სული, რამაც მიაღწია მეოცამედლე საუკუნის მოდერნიზმისა და თანამედროვე არქიტექტურული სისქეს ჰარმონიულ შერწყმას, რაც არქიტექტორებისა და დიზაინერების ესთეტიკურ გემოვნებას იპყრობს.
უოკერის კოლექციაში სეირნობა ნიშნავს ხელოვნების ევოლუციის პანორამული ხედვის გადაკვეთას კონტინენტებსა და ეპოქებს შორის. მუზეუმი ამაყობს 13,0 "ზედმეტი ნამუშევრის არაჩვეულებრივი ფლობით, რომელიც მოიცავს ყველაფერს XX საუკუნის დასაწყისის ფოტოგრაფიიდან უახლეს ციფრულ მედია ხელოვნამდე. კოლექციონერები და ენთუზიასტები აღფრთოვანებულნი დარჩებიან ჩაკ კლოზის მონუმენტური ავტოპორტრეტებით, რომლებიც იდენტობის სირთულეებს იკვლევენ, ან ედვარდ ჰოპერის შემაძვეველი, შემაძრწუნებელი ურბანული მარტოობით ნაშრომში Office at Night . კოლექცია ასევე აღნიშნავს ფრანც მარკის ღრმა სიმბოლიზმს ნამუშევარში Die grossen blauen Pferde და ენდი უორჰოლის პროვოკაციულ, მედიაზე დაფუძნებულ კვლევებს. ივ კლენის იმერსიული მონოქრომული სკულპტურებიდან ქარა უოკერის ძლიერ, იდენტობასთან გამკლავებულ ინსტალაციებამდე, მუზეუმი გთავაზობთ კურირებულ მოგზაურობას ხელოვნების ისტორიის ყველაზე ტრანსფორმაციულ მოძრაობებში.
უოკერის გამოცდილება ბევრად სცილდება გალერეის კედლებს და გვთავაზობს იმერსიულ გარემოს, სადაც ხელოვნება ლანდშაფტს ხვდება. მის მიმდებარე მინეაპოლისის სკულპტურულ ბაღი გამორჩეული ღია ცის ქვეშ არსებული სავანედია, რომელიც მასპინძლობს მასშტაბურ ინსტესლაციებს, რომლებიც გამოწვევასა და შთაგონებას გვიჩენს. აქ ალექსანდრე კალდერის Equus მონუმენტურ ღირსშესანიშნაულად დგას, რომლის დაბალანსებული ფორმა გრანიტის პედესტალზე მოძრაობასა და ძალას განასახიერებს. შიდა გალერეებისა და გარე სკულპტურული ბაღების ეს შეუფერხებელი ინტეგრაცია ქმნის ჰოლისტიკურ სახელოვნებო ეკოსისტემას. პერფორმანსული ხელოვნების დინამიკური სეზონით — რომელიც მოიცავს ცეკვას, თეატრს და მუსიკას — უოკერის ხელოვნების ცენტრი რჩება სასიცოცხლო კულტურულ გულდარბასად, რაც ყველა სტუმარს ეპოქათა გადაკვეთაზე, ტრადიციისა და ავანგარდის შეერთების ადგილას მოგხატავს.
