Orchid

ხატულა/ავტორი

რობერტ მეპლთორპი

დაბადების ადგილი ფლორალ პარკი, ამერიკის შეერთებული შტატები

ფორმებში ჩამკረბილი სიცოცხლე: რობერტ მეპლშტოფის სამყარო

რობერტ მეპლშტოფი, სახელი, რომელიც სუნთქვევად სილამაზესა და ღრმა სკანდალსთან არის ასოცირებული, მე-20 საუკუნის ერთ-ერთ ყველაზე გავლენიან ფოტოგრაფად რჩება. 1946 წელს, ნიუ-იორკის ფლორალ-პარკში დაბადებული ხელოვანის გზა არ იყო მყისიერი აღიარების ისტორია; ეს იყო ეტაპობრივი ევოლუტია, რომელიც გამოცდილებით, მენტორობითა და ფორმისა და სურვილის საზღვრების ძიების შეუპოვარი სწრაფვით იყო გაჯერებული. თავდაპირველად პრატის ინსტიტუტში გრაფიკული ხელოვნებით გატაცებული მეპლშტოფი მალევე იგრძნო ტრადიციული აკადემიური შეზღუდვების სიმძიმე და საბოლოოდ, დიპლომის მიღებამდე სწავლის დატოვება გადაწყვიტა. ეს განდგომა არ იყო ხელოვნების უარყოფა, არამედ შუამავალი საშუალების ძიება, რომელიც უფრო პირდაპირ გადმოეტანა მის მზარდ ხედვას – ხედვას, რომელზეც ღრმა გავლენა მოახდინეს ისეთი ხელოვანები, როგორებიც იყვნენ ჯოზეფ კორნელი და მარსელ დიშენი, რომელთა ნაპოვნი ობიექტების გამოყენებისა და კონცეპტუალური თამაშების სტილი მეპლშტოფის განვითარებად ესთეტიკურ გემოვნებას ეხმიანებოდა. ეს ადრეული წლები აღსავსე იყო მრავალმხრივი კოლაჟებითა და რთული ასამბლაჟებით, რომლებიც შეკრებილი მასალებისა და გადაჭრილი გამოსახულებებისგან შედგებოდა და წინასწარ მიანიშნებდა იმ ფორმალურ სიზუსტესა და თემატურ ინტერესებზე, რაც მოგვიანებით მის ფოტოგრაფიულ შემოქმედებას განსაზღვრავდა.

პოლაროიდის გენეზისი და შემოქმედებითი პარტნიორობა

გადამწყვეტი მომენტი 1970 წელს, პოლაროიდის კამერის შეძენასთან ერთად დადგა. ეს არ იყო მხოლოდ ინსტრუმენტების შეცვლა; ეს იყო გამოცხადება. პოლაროიდის პროცესის მყისიერებამ მეპლშტოფის საშუალება მისცა, გვერდი აეცილებინა ტრადიციული ბნელი ოთახის ტექნიკას და ყურადღება გაეღწია კომპოზიციაზე, სინათლესა და ჩრდილზე – ელემენტებზე, რომლებიც მისი სტილის საფირმო ნიშნად იქცნენ. თავდაპირველად ეს პოლატოიდები მის კოლაჟებში იყო ინტეგრირებული, თუმცა მალე მათ საკუთარი დამოუკიდებლობა მოიპოვეს, რამაც თავისი მკვეთრი შავ-თეთრი ტონალობით უნიკალური ძალა გამოავლინა. ამავდროულად, ღრმა მნიშვნელობის მქონე ურთიერთობა აღმოიკვეთა პოეტსა და მუსიკოს პატის სმიტთან. მათი კავშირი, რომელიც 1967 წლიდან 1972 წლამდე გრძელდებოდა, იყო ურთიერთგამხნევებისა და შთაგონების წყარო. სმიტი მეპლშტოფის ობიექტივის ხშირი სუბიექტი გახდა; მისი ნედლი ენერგია და ბოჰემური სული იმ გამოსახულებებში აისახა, რომლებიც ინტიმურ მოწყვლადობას ატარებენ. ეს პერიოდი მხოლოდ რომანტიკული პარტნიორობა არ იყო; ეს იყო ქვაბი, სადაც ორივე ხელოვანი აკვიატებდა თავის ხელოვნებას და ერთმანეთს შემოქმედებითი საზღვრების გადალახვისკენ მოუწოდებდა.

ფორმის დაუფლება: სტილი, სუბიექტები და სკანდალი

მეპლშტოფის ფოტოგრაფიული სტილი ხასიათდება მკაცრი ფორმალიზმით – კომპოზიციის, სიმეტრიისა და სინათლისა და ჩრდილის ურთიერთქმედების ხაზგასმით, რაც კლასიკურ ქანდაკებას მოგვაგონებს. იგი არ ახდენდა მხოლოდ თავისი სუბიექტების დოკუმენტირებას; იგი მათ ქმნიდა, ყოველდღიურ საგნებსა და ადამიანის ფორმებს საკულტო სტატუსამდე ამაღლებდა ზედმიწევნად დეტალური ტექნიკის მეშვეობით. მისი თემატიკა საოცრად მრავალფეროვანი იყო: ცნობილი ადამიანების პორტრეტები, როგორიცაა אנდი ვარჰოლი და დებორა ჰარი, დახვეწილად შესრულებული ყვავილის Still Life-ები – განსაკუთრებით ორქიდეები და კალას ლილიები – და შთამბეჭდავი ინტიმური თვითპორტრეტები. თუმცა, სწორედ 1970-იანი და 80-იანი წლების ნიუ-იორკში BDSM სუბკულტურის კვლევამ გამოიწვია უდიდესი სკანდალი. ეს გამოსახულებები, რომლებიც შეურყველად ასახავდნენ სექსუალობასა და ძალაუფლების დინამიკას, გამოწვევა 던ეს გემოვნებისა და მორალის ტრადიციულ წარმოდლებს, რამაც ცენზურისა და შემოქმედებითი თავისუფლების შესახებ დებატები წარმოშვა. მეპლშტოფი არიდებდა თავს ამ სკანდალებს; იგი მათ საკუთარი შემოქმედებითი პრაქტიკის განუყოფელ ნ partად აღიქვამდა, რადგან სჯეროდა, რომ ხელოვნება უნდა აღძრებდეს აზრს და ეჭვქვეშ დააყენებდეს სოციალურ ნორმებს. თავის ნამუშევრებში იგი ხშირად იყენებდა რელიგიურ თუ კლასიკურ სიმბოლიკას, რაც ქმნიდა დაუვიწყარ დიალოგს თანამედროვე სუბიექტებსა და ისტორიულ ფორმებს შორის, რაც კიდევ უფრო ართულებდა ინტერპრეტაციებს და ამატებდა ახალ შრეებს.

მემკვიდრეობა და მარადიული გავლენა

ხელოვნების კურატორ სემ ვაგსტაფის მენტორობამ გადამწყვეტი როლი ითამაშა მეპლშტოფის კარიერაში, რამაც მას საჭირო ფინანსური მხარდაჭერა და ორიენტირები მისადგმელ წლებში მისცა. 1980-იან წლებში მეპლშტოფი ფართოდ ექსპონირდებოდა, რაც ხელოვნების სამყაროში მისი აღიარების ზრდას განაპირობა და 1988 წელს ამერიკის შემოქმედებით ხელოვნების ვითნიის მუზეუმში გამართულმა რეტროსპექტივამ დასაბოლოო ფორმა მიიღო – ეს იყო მიღწევა, რომელმაც მისი, როგორც მნიშვნელოვანი თანამედროვე ხელოვანის, სტატუსი განამტკიცა. თუმცა, ამ წარმატებას ახლო თანხლდა სკანდალი გამოფენასთან დაკავშირებით Robert Mapplethorpe: The Perfect Moment, რამაც მწვავე კამათი გამოიწევა ხელოვნებისთვის საჯარო დაფინანსების შესახებ, რომელიც ზოგვისთვის უვნესად მიიჩნეოდა. სამწუხაროდ, მეპლშტოფი 1989 წელს შიდსის გამო გარდაიცვალა, დატოვა უზარმაზარი და რთული შემოქმედება, რომელიც დღემდე გვიბგერავს. მისი გარდაცვალების შემდეგ დაარსდა რობერტ მეპლშტოფის ფონდი, რათა შეენარჩუნებინა მისი მემკვიდრეობა, მხარი დაეჭირა HIV/AIDS-თან დაკავშირებული სამედიცინო კვლევებისთვის და ხელოვნების ფორმად ამყარებოდა ფოტოგრაფია. მისი გავლენა ფოტოგრაფიის სფეროს ბევრად სცილდება; იგი გავლენას ახდენს ხელოვანთა თაობებზე თავისი თამამი მიდგომით სექსუალობისკენ, ფორმალისტური მეთოდებითა და შემოქმედებითი საზღვრების გადალახვის შეუპოვარი სურვილით. რობერტ მეპლშტოფის შემოქმედება დღემდე რჩება ანალიზისა და დისკუსიის საგუბედად, რაც მას მე-20 საუკუნის ერთ-ერთ ყველაზე მნიშვნელოვან – და ხშირად რთულ – ამერიკელ ხელოვანად აქცევს. მან ფოტოგრაფია პრესტიჟულ ხელოვნების ფორმად აქცია და დაამტკიცა, რომ იგი შეიძლება ყოფილიყო უფრო მეტი, ვიდრე უბრალოდ დოკუმენტაცია; იგი შეიძლება ყოფილიყო ქანდაკება, პოეზია და პროვოკაცია, რაც ერთ შთამბეჭდავ გამოსახულებაშია გაერთიანებული.

მუზეუმი

SCAD Museum of Art

გამოფენილია შემდეგ ადგილზე: Savannah, United States of America

თანამედროვე ხედვის სავანე: SCAD-ის ხელოვნების მუზეუმი სავანაში

ისტორიულ გრეი ბილዲნგში, რომელიც სავანას მრავალშრიან წარსულს — ოდესღაც სასარკბლე რკინიგზის მნიშვნელოვან ცენტრს — და მომხიბვლელ არქიტექტურულ მემკვიდრეობას წარმოადგენს, მოთავსებულია SCAD-ის ხელოვნების მუზეუმი. ეს არის ცოცხალი маяკი, რომელიც თანამედროვე ხელოვნებისა და დიზაინის ლანდშაფტს აფ terangებს. ეს მუზეუმი უფრო მეტია, ვიდრე მხოლოდ შედევრთა საცავი; იგი წარმოადგენს დინამიკურ სასწავლო გარემოს, რომელიც განუყოფლად არის დაკავშირებული ცნობილ სავანას ხელოვნებისა და დიზაინის კოლეჯთან (SCAD), რაც ხელს უწყობს შემოქმედებითობის აღმოფხვრას და მხატვრული გამოხსნის საზღვრების გაფართოებას. 2002 წელს, როგორც არლ უ. ნიუტონის ბრიტანულ და ამერიკულ კვლევათა ცენტრი დაარსებული, მისმა 2006 წელს SCAD-ის ხელოვნების მუზეუმად გარდაქმნამ გადამწყვეტი მომენტი შექმნა, რაც არა მხოლოდ დამკვიდრებული ხელოვანების ჩვენება, არამედ მომავალი თაობის ნიჭიერი ტალანტების აღმოჩენისა და გამოყვანისადმი ერთგულების სიმბოლო გახდა.

მუზეუმის კოლექცია წარმოუდგენლად მრავალფეროვანი ქსოვილია, რომელიც შემდგარია 패ashion-ის, ფოტოგრაფიის, სკულპტურისა და, რაც ყველაზე მნიშვნელოვანია, აფროამერიკული ხელოვნების ძაფებით. ვალტერ ო. ევანსის კოლექცია მონუმენტური მიღწევაა — ამ ტიპის ერთ-ერთი უდიდესი კოლექცია შეერთებულ შტატებში, რომელიც ამაყობს ისეთი ლეგენდარული პერსონების ნამუშევრებით, როგორებიცაა ედვარდ მიტჩელ ბანისტერი, რომარ ბირდენი, ელისაბეთ ქატლეტი და რობერტ ს. დუნკანსონი. ეს კოლგექცია არ არის მხოლოდ ნახატების გამოფენა; ეს არის იდენტობის, კულტურისა და აფროამერიკული გამოცდილების ღრმა კვლევა, რაც பார்வையელს საშუალებას აძლევს, თვალი შევსწოლოს მდიდარ და ხშირად უგულებელყოფილ მხატვრულ მემკვიდრეობას. ამ ფუნდამენტური ნაწილიდან გასცდა, მუზეუმი თავმოყრილად ინახავს ჰოტ-კუტიურის (haute couture) გასაოცარ ასამბლაჟს ისეთი საკულტო დიზაინერებისგან, როგორებიცაა ივ სენ-ლორანი, შანელი, ოსკარ დე ლა რენტა და गिवენში — სადაც თითოეული სამოსი არის სტილისა და სოციალური კომენტარის ზედმიწევნითად შექმნილი ნარატივი. არლ უ. ნიუტონის ბრიტანული და ამერიკული ხელოვნების კოლექცია კი ისტორიულ სიღრმეს მატებს ამ ყველაფერს, რადგან მასში წარმოდგენილია იშვიათი წიგნები, ანტიკვარული რუკები და ისეთი ოსტატების ნამუშევრები, როგორებიცაა უილიამ ჰოგარტი, სერアンტონი ვან დიკი და თომას გეინსბერგი, რაც ხელოვნებულ ტრადიციებს შორის საინტერესო დიალოგს ქმნის.

ისტორიითა და ინოვაციით გაჯერებული შენობა

თავად გრეი ბილდინგი მუზეუმის ისტორიის განუყოფელი ნაწილია. იგი 1856 წელს აშენდა, როგორც ცენტრალური ჯორჯიის რკინიგზის შტაბ-ბინა და სავანას ინდუსტრიულ წარსულს ასხივებს. მისი ზედმიწევნითი რესტავრაცია არ ყოფილა მხოლოდ აგურისა და ხის შენახვის საკითხი; ეს იყო შენობის მემკადვეობის პატივისცემა თანამედროვე სენსიტიურობის ქონასთან ერთად. აღმოჩენილი აგურები და ორიგინალური ნაძვის მასალა ფრთხილად არის ინტეგრირებული გალერეებში, რაც ქმნის ხელშესახებ კავშირს ამ ადგილის ისტორიასთან. მუზეუმის არქიტექტტურა ვიქტორიანული დიდებულებისა და თანამედროვე დიზაინის შთამბეჭდავი ნაზავია. სავანას ჰორიზონტს დომინირებს 86 ფუტი სიმაღლის ფოლადისა და მინის ლანტერნი — გაბედული განცხადება, რომელიც ერთდროულად აღნიშნავს ქალაქის მემკვიდრეობას და მიმართავს მომავალს. მდგრადი ფუნქციების დანერგვა, მათ შორის ენერგოეფექტური განათლება და კლიმატის კონტროლი, ადასტურებს გარემოსდაცვითი პასუხისმგებლობისადმი ერთგულებას.

სწავლებისა და ჩართულობის ცენტრი

ის, რაც ჭეშმარიტად გამოარჩევს SCAD-ის ხელოვნების მუზეუმს, არის მისი როლი, როგორც სასწავლო მუზეუმისა. ეს არ არის მხოლოდ ხელოვნების დასაკვირვებელი ადგილი; ეს არის სივრცე, სადაც სტუდენტები აქტიურად მონაწილეობენ კურირებულ პროცესში და იძენენ ფასდაუდებელ პრაქტიკულ გამოცდილებას. 250 სავარძლიანი თეატრი გამოიყენება ლექციების, პერფორმანსებისა და ჩვენებებისთვის, რაც კიდევ უფრო ამდიდრებს საგანმანათლებლო შეთავაზებებს. ანდრე ლეონ ტალიის გალერეა, რომელიც სახელდება Vogue-ის ცნობილი რედაქტორის პატივსაცემად, ეძღვნება მოდის ისტორიისა და დიზაინის ჩვენებას, რაც ქმნის უნიკალურ პლატფორმას ხელოვნებისა და სტილის გადაკვეთაზე. მუზეუმის ერთგულება სცდება მის კედლებს და მთელი წლის განმავლობაში სთავაზობს მრავალფეროვან გამოფენებსა და პროგრამებს, რაც მას სასიცოცხლო კულტურულ რესურსად აქცევს როგორც სტუდენტებისთვის, ისე მთელი საზოგადოებისთვის.

თანამედროვე ხმები და მარადიული მემკვიდრეობა

SCAD-ის ხელოვნების მუზეუმის მუდმივი კოლექცია თანამედროვე ხელოვნების დინამიკურობის დასტურია. იგი ამაყად აჩვენებს იმ ხელოვანთა ნამუშევრებს, რომლებმაც შეცვალეს ჩვენი ვიზუალური სამყEMENTS —

სალვადორ დალი

,

ნიკოლას ხლობო

,

ვილემ დე კუნინგი

,

ანი ლებიკოვიცი

,

რობერტ მეპლსთორფი

,

ვანგეჩი მუტუ

,

პაბლო პიკასო

,

რობერტ რაუშენბერგი

,

ენდი ვარჰოლი

და

კერი მე უიმსი

— ხელოვანები, რომელთა ინოვაციური მიდგომები კვლავაც გამოწვევას უსვამს კონვენციებს და შთაგონების წყაროდ რჩება. მუზეუმის მუდმივი სწრაფვა ახალი ტალანტების პოვნისკენ უზრუნველყოფს მის წამყვან როლს ხელოვნულ ინოვაციებში. როგორც SCAD-ის მისიის სასიცოცხლო კომპონენტი, ეს მუზეუმი მხოლოდ ხელოვნებას კი არ ინახავს, არამედ ამზადებს შემოქმედებით ნიადაგს და აყალიბებს დიზაინის მომავალს.