ქვისა და სულის სიმფონია
ბირმინგემის უნივერსიტეტის მწვანე, აკადემიურ გარემოში ჩაკተትებული, ბარბერის fine arts ინსტიტუტი წარმო stands როგორც ღრმა დასტური ვიზუალური დიდებულებისა და აუდიალური ელეგანტურობის მარადიული კავშირისა. იგი ბევრად მეტია, ვიდრე უბრალოდ ძვირფასი ნივთების საცავი; ეს არის ცოცხალი, სუნთქავი სავანე, სადაც კლასიკური მუსიკის ექო ძველი ოსტატების მდუმარე, მძლავრ მზერას ხვდება. ლედი ბარბერის ამგვარი მძაფრი ერთგულებით, მისი გარდაცვლილი ქმრის, უილიამ ჰენრი ბარბერის მოსაგონებლად დაარსებული ეს კულტურული маяკი, ჩაფიქრებულ იქნა, როგორც ადგილი, სადაც ხელოვნების ისტორიის შესწავლა და მუსიკალური შესრულების აღფრთოვანება ადამიანური გამოხატულობის ერთიან, შეუფერხებელ ქსოვილად არის ქსოვილი. შიგნით შესვლა ნიშნავს იმ სამყაროში შესვლას, სადაც სხვადასხვა სახელოვნებო დისციპლინებს შორის არსებული საზღვრები ილევა და მხოლოდ შემოქმედების წმინდა, უბედინო რეზონანსი რჩება.
თავად არქიტექტურა შთამბეჭდავი პრელუდიის როლს ასრულებს შიგნით დაცული საგანძურისთვის. ვიზიონერი რობერტ ატკინსონის მიერ შექმნილი და 1939 წელს დასრულებული შენობა არის Art Deco-ს ელეგანტურობის შედევრული ნიმუში, რომელმაც თავისი დახვეწილი გეომეტრიისა და მდიდრული მასალებით პრესტიჟული პირველი კატეგორიის სტატუსი დაიმსახურა. დარბაზებში სეირნობისას, აუდიტორიუმში არსებული ავსტრალიური ნიგვზის პანელების სითბო ინტიმური დიდებულების შეგრძნებას იწვევს, ხოლო ტრავერტინის მარმარილოს გრანდიოზული იატაკი სივრცეს რიტმულ საფუძველს სძენს. შენობის ექსტერიერიც კი საგადিনოდ მოჰყვება წარმომავლობისა და პრესტიჟის ისტორიას; იგი მორთულია დარლი დეილის ქვით დამზადებული და ოქროთი მოოქროლებული ჰერალდიკური ფესვებით, რაც უნივერსიტეტისა და ბარბერის ოჯახის გადაჯაჭვულ მემკვიდრეობას წარმოადგენს.
საერთაშორისო მნიშვნელობის საგანძური
ამ კედლებს შორის დაცული კოლექცია არაჩვეულებრივია და გვთავაზობს სელექციურ მოგზაურობას ევროპული სახеლოვანი ხელოვნების ევოლუციაზე, რენესანსიდან თანამედროვე ეპოქის აღმოვფენამდე. გამომცდელი კოლექციონერისთვის თუ სილამაზის მოყვარულისთვის, ინსტიტუტი ხელოვნების ისტორიის გიგანტებთან პირისპირ შეხვედრის საშუალებას იძლევა. კოლექციის მასშტაბი — რომელიც დაახლოებით 15ლი ეთ oils ტიპის ტილოს მოიცავს — მოიცავს რუბენსისა და ვან დიკის შედევრული კომპოზიციებს, გეინსბეროს რბილ სინათლეს და ბოტჩელისის რთულ ელეგანტურობას. ნებისმიერს შეიძლება თავი დაკარგოს კლოდ მონეს მანათობილ ფუნჯის მონელებებში ან ვინსენტ ვან გოგის ემოციურ, მბრუნავ energiაში, რის შემდეგაც შესაძლოა მოგხიბლოთ ეგონ შილეს ნატიფი, ფსიქოლოგიური სიღრმე ან რენე მაგრიტეს სურეალისტური ენიგმები.
რაც ამ ინსტიტუტს ჭეშმარიტად უნიკალურს ხდის, არის მისი ორმაგი იდენტობა, როგორც ხელოვნების გალერეისა და საკონცერტო დარბაზის. მისი განლაგება გონივრულად არის ცენტრირებული მთავარ საკონცერტო დარბაზზე, რომლისგანაც სივრცე გარეთ იფართოვებს და სტუმრებს ლამაზად პროპორციულ გალერეებში მიჰყავს, რომლებიც უფრო მეტად სულის პირად სალონებს ჰგავს, ვიდრე მუზეუმის ოთახებს. ეს არქიტექტურული ბრწყინვალება უზრუნველყოფს 1930-იანი წლების ინგლისური არქიტექტურის სულის სრულყოფილად ასახვას და შეუცვლელ წყაროს წარმოადგენს დიზაინერებისთვის, რომლებიც ეძებენ შთაგონებას იმის შესახებ, თუ როგორ შეუძლია სივრცეს, სინათლეს და კლასიკურ პროპორციებს ადამიანური გამოცდილების ამაღლება. მაშინაც კი, როდესაც ინსტიტუტი რეკონსტრუქციის გზაზეა, იგი რჩება აუცილებელ ადგილად — სივრცედ, სადაც ისტორიის სიმძიმე და სილამაზის სიმსუბუქე სრულ, მარადიულ წონასწორობაში არსებობს.
