Een Polymath van Letteren en Kunst
William Hazlitt was een ware renaissanceman van de Engelse cultuur: een essayist, toneel- en literair criticus, schilder, sociaal commentator en filosoof. Hij wordt erkend als een van de grootste critici en essayisten in de geschiedenis van de Engelse taal, een figuur die zij aan zij staat met grootheden als Samuel Johnson en George Orwell. Naast zijn literaire nalatenschap werd hij door zijn tijdgenoten geprezen als de meest verfijnde kunstcriticus van zijn generatie.
Zijn artistieke passie uitte zich onder meer in zijn werk als reizend schilder. Onder de vakkundige begeleiding van zijn broer John, zelf een portrettist, begon Hazlitt met het vastleggen van gezichten, waarbij hij vaak de schaduwrijke en diepzinnige stijl van Rembrandt opzocht. Zijn talent was zo treffend dat een portret van zijn vader werd geselecteerd voor een tentoonstelling door de Royal Academy. In 1802 zocht hij de inspiratie op in het Parijs, waar hij zich volledig wijdde aan het kopiëren van de meesterwerken van de Oude Meesters in The Louvre.
Literaire en Filosofische Streven
Het intellectuele leven van Hazlitt werd gekenmerkt door een diepgaande studie van diverse denkers en de publicatie van diverse betekenisvolle werken die de koers van het denken zouden beïnvloeden:
- An Essay on the Principles of Human Action: Being an Argument in favour of the Natural Disinterestedness of the Human Mind (1805)
- Free Thoughts on Public Affairs (1806)
- The Eloquence of the British Senate (1807)
- A New and Improved Grammar of the English Tongue (1809)
- Table-Talk
- Characters of Shakespear's Plays (1817)
Als journalist bracht hij zijn scherpe pen tot leven in vooraanstaande tijdschriften zoals The Examiner, The Morning Chronicle en The Edinburgh Review. Zijn literaire oeuvre was breed en veelzijdig, variërend van diepgaande analyses van Shakespeare en Milton tot scherpe politieke en sociale kritieken die de tijdgeest met precisie vingen.
