Artysta
Miejsce urodzenia Merion Square, Stany Zjednoczone Ameryki
Wczesne lata i edukacja
Urodzona: 28 stycznia 1900 roku w Merion Square, Pensylwania
Rodzice: George Washington Neel (księgowy) oraz Alice Concross Hartley Neel
Rodzina przeprowadziła się do Colwyn w Pensylwanii na początku lat 1900.
Czwarta z pięciorga dzieci; w młodym wieku doświadczyła straty starszego brata, Hartleya.
Wychowana w rodzinie klasy średniej, w której wobec kobiet stawiano ograniczone oczekiwania.
Po ukończeniu szkoły średniej podjęła pracę biurową, aby wspierać rodzinę.
Wieczorami uczęszczała na zajęcia artystyczne w Filadelfii.
W 1921 roku rozpoczęła studia na kierunku sztuk pięknych w Philadelphia School of Design for Women (obecnie Moore College of Przemyśleń i Projektowania).
Odrzuciła impresjonizm, przyjmując realizm szkoły Ashcan, pod wpływem Roberta Henri’ego.
Dwukrotnie otrzymała wyróżnienie w konkursach malarskich oraz nagrodę Kern Dodge Prize w 1925 roku.
Ukończyła studia w Philadelphia School of Design for Women w 1925 roku.
Małżeństwo, Hawana i początki kariery
W dniu 1 czerwca 1925 roku wyszła za mąż za kubańskiego malarza Carlosa Enríqueza.
Przeprowadziła się do Hawany na Kubie, gdzie została przyjęta przez kubański ruch awangardowy.
To właśnie w Hawanie rozwinęła swoją świadomość polityczną oraz zaangażowanie w walkę o równość.
W 1927 roku wystawiała wraz z mężem na XII Salon des Bellas Artes u boku wybitnych artystów kubańskich, takich jak Eduardo Abela i Marcelo Pogolotti.
Zorganizowała swoją pierwszą wystawę indywidualną w Hawanie (data niepotwierdzona).
Jej córka, Santillana, urodziła się w 1926 roku, lecz tragicznie zmarła na błonicę w następnym roku.
Powrót do Stanów Zjednoczonych i osobiste trudności
W 1927 roku wróciła do Stanów Zjednoczonych ze swoją drugą córką, Isabellą Lillian (Isabettą).
Carlos Enríquez wyjechał na Kubę, zabierając Isabettę ze sobą.
W wyniku tych strat doznała załamania nerwowego i podjęła próbę samobójczą.
Została hospitalizowana na oddziale dla osób z myślami samobójczymi w Philadelphia General Hospital.
Po uznaniu jej stanu za stabilny, w 1931 roku wróciła do domu rodziców.
Jej późniejsze relacje były burzliwe i zaowocowały narodzinami dwojga kolejnych dzieci.
Styl artystyczny i główne tematy
Styl: Ekspresjonistyczne wykorzystanie linii i koloru; niezwykła przenikliwość psychologiczna; intensywność emocjonalna.
Tematyka: Przede wszystkim portrety przyjaciół, rodziny, kochanków, poetów, artystów oraz nieznajomych.
Motywy: Macierzyństwo, strata, lęk, kondycja ludzka, komentarz społeczny.
Do jej znaczących dzieł należy „Well Baby Clinic” – surowy obraz matek i niemowląt w klinice położniczej.
Jej portrety często rzucały wyzwanie tradycyjnym przedstawieniom kobiet, wykorzystując „kobiece spojrzenie” (female gaze), by ukazać świadomość ich uprzedmiotowienia.
Uznanie i dziedzictwo
Początkowo pozostawała niezauważona podczas rozkwitu ekspresjonizmu abstrakcyjnego.
Znaczące uznanie krytyki zdobyła w latach 70. XX wieku.
W 1979 roku otrzymała nagrodę National Women’s Caucus for Art przyznaną przez prezydenta Jimmy'ego Cartera.
Barry Walker, kurator w Museum of Fine Arts w Houston, nazwał ją „jedną z najwybitniejszych artystek portrecistek XX wieku”.
W 2010 roku Muzeum Sztuk Pięknych w Houston zorganizowało retrospektywną wystawę jej twórczości.
Jej dzieła są nieustannie celebrowane za ich szczerość, głębię psychologiczną i potężne przedstawienie ludzkiego doświadczenia.
Zmarła: 13 października 1984 roku.
