Artysta
Miejsce urodzenia Chelsham, Wielka Brytania
Victor Pasmore: Pionier brytyjskiej abstrakcji
Wczesne lata i edukacja
Edwin John Victor Pasmore przyszedł na świat 3 grudnia 1908 roku w Chelsham, w hrabstwie Surrey.
Swoją wczesną edukację odebrał w Summer Fields School w Oxfordzie oraz w Harrow w zachodnim Londynie.
Momentem zwrotnym w jego życiu stała się śmierć ojca w 1927 roku, co zmusiło go do podjęcia pracy administracyjnej w London County Council.
Mimo obowiązków zawodowych, z pasją rozwijał malarstwo na Central School of Art, stając się częścią środowiska Euston Road School.
Figuratywne początki i doświadczenia wojenne
Początkowo Pasmore eksperymentował z abstrakcją, by później przyjąć bardziej liryczny, figuratywny styl.
Jego wczesne dzieła często przedstawiały widoki Tamizy z Hammersmith, co budziło skojarzenia z twórczością J.M.W. Turnera oraz Jamesa McNeilla Whistlera.
Niezłomna postawa moralna: Podczas II wojny światowej Pasmore wystąpił w roli sumienia sprzeciwiającego się służbie wojskowej.
Po odmowie uznania jego statusu przez lokalny trybunał, w 1942 roku został powołany do wojska. Odmówił wykonania rozkazów, co doprowadziło do sądu wojennego i wyroku siedemdziesięciu trzech dni więzzenia.
Ostatecznie jednak udało mu się odwołać od tej decyzji, uzyskując bezwarunkowe zwolnienie ze służby wojskowej.
Przejście ku abstrakcji
Przełom w twórczości Pasmorego nastąpił około 1947 roku, pod głębokim wpływem dzieł Pieta Mondriana i Paula Klee.
Inspirację czerpał z ich pism dotyczących natury oraz kreowania dynamicznej harmonii w sztuce, wierząc, że jest ona zapowiedzią przyszłej harmonii społecznej.
Kluczowe inspiracje: Odnajdywał również wzorce u Bena Nicholsona oraz innych artystów związanych z grupą Circle.
Jego abstrakcyjne prace często wykorzystywały techniki kolażu i konstrukcję reliefów, pioniersko wprowadzając nowe materiały, które niekiedy osiągały monumentalną, architektoniczną skalę.
Wielkie osiągnięcia i integracja z architekturą
Rewolucyjny wpływ: Herbert Read określił nowy styl Pasmorego mianem „najbardziej rewolucyjnego wydarzenia w powojennej sztuce brytyjskiej”.
W 1950 roku otrzymał zlecenie stworzenia abstrakcyjnego muralu dla zajezdni autobusowej w Kingston upon Thames.
W 1951 roku, podczas Festival of Britain, przyczynił się do powstania muralu prezentującego dorobek brytyjskich konstruktywistów.
Apollo Pavilion: W 1955 roku objął funkcję dyrektora ds. projektowania architektonicznego w Peterlee Development Corporation. Centralnym punktem tego projektu stała się abstrakcyjna struktura artystyczna, Apollo Pavilion – dzieło, które choć wzbudziło spore kontrowersje, pozostaje niezwykle ważnym symbolem regionu.
Międzynarodowe uznanie i późniejsze lata życia
Pasmore reprezentował Wielką Brytanię na Biennale w Wenecji w 1961 roku oraz uczestniczył w wystawie Documenta II w Kassel (1959).
Pełnił funkcję powiernika Tate Gallery, przekazując liczne dzieła do jej kolekcji.
Wkład w edukację: Był czołową postacią w promowaniu sztuki abstrakcyjnej oraz reformowaniu edukacji artystycznej.
W latach 1954–1961 prowadził kurs artystyczny w King’s College w Durham (Newcastle upon Tyne), rozwijając wpływający na pokolenia program nauczania projektowania, inspirowany ideami Bauhausu.
W 1966 roku przeprowadził się na Maltę, gdzie 23 stycznia 1998 roku zmarł w wieku 89 lat.
Dziedzictwo i znaczenie historyczne
Twórczość Victora Pasmorego stanowiła punkt zwrotny w sztuce brytyjskiej, ustanawiając abstrakcję jako żywotną siłę artystyczną.
Jego próby integracji sztuki z architekturą przełamywały konwencjonalne granice i wywarły ogromny wpływ na kolejne pokolenia artystów oraz projektantów.
Galeria Victora Pasmorego, otwarta na Malcie w 2014 roku, prezentuje stałą wystawę jego prac powstałych podczas pobytu na wyspie.
Muzeum
Wystawa w Wakefield, Zjednoczone Królestwo
The Hepworth Wakefield: Sanktuarium rzeźby i światła
Położone na południowym brzegu rzeki Calder w Wakefield, w West Yorkshire, The Hepworth Wakefield to znacznie więcej niż tylko galeria; to manifest architektoniczny i żywy pomnik dziedzictwa Barbary Hepworth – celebracja brytyjskiego modernizmu, która nieustannie zachwyca odwiedzających. Otwarty w 2011 roku przez pracownię David Chipperfield Architects, budynek ten ucieleśnia ducha swojej patronki: prostotę, elegancطję oraz głęboką więź z otaczającym go krajobrazem.
Architektoniczny cud:
Zaprojektowane przez Davida Chipperfielda dziesięć trapezoidalnych bloków galerii zostało obłożonych pigmentowanym betonem – to nowatorski wybór materiału, który oddaje hołd przemysłowej przeszłości Wakefield, jednocześnie przyjmując uderzająco nowoczesną estetykę.
Dziedzictwo Hepworth:
Kolekcja mieści ponad 400 rzeźb i rysunków Barbary Hepworth, prezentując jej pionierskie podejście do formy, przestrzeni i materii – od wczesnych dzieł figuralnych po coraz bardziej abstrakcyjne poszukiwania ludzkiej sylwetki.
Różnorodność artystycznych głosów:
Poza dokonaniami Hepworth, The Hepworth Wakefield promuje bogatą mozaikę brytyjskich artystów modernizmu i współczesności, w tym Henry'ego Moore'a, Helen Chadwick oraz Davida Hockneya, stymulując dialog między mistrzami a rodzącymi się talentami.
Historia zakorzeniona w tradycji
Korzenie galerii sięgają Wakefield Art Gallery, założonej w 1923 roku jako lokalna instytucja kulturalna – przestrzeń poświęcona pielęgnowaniu wrażliwości artystycznej w społeczności. Jednak to ambitna wizja stworzenia miejsca stworzonego na miarę, godnego upamiętnienia wpływu Hepworth i rozwoju brytyjskiej rzeźby, pchnęła tę instytucję ku transformacji w dzisiejsze The Hepworth Wakefield.
Wczesne lata:
Początkowo Wakefield Art Gallery koncentrowała się na prezentowaniu dzieł mistrzów europejskich obok artystów regionalnych.
Inicjatywa nagrody:
Uruchodzona w 2015 roku Hepworth Prize for Sculpture stanowi kluczową platformę wspierającą młode talenty rzeźbiarskie i wzmacniającą brytyjską innowację artystyczną.
Uznanie i wyróżnienia:
Architektoniczny kunszt galerii został doceniony tytułem Muzeum Roku w Wielkiej Brytanii w 2017 roku – co stanowi świadectwo jej dążenia do doskonałości i zaangażowania w relacje z widzami.
Eksploracja sztuki współczesnej poprzez rzeźbę
The Hepworth Wakefield wyróżnia się niezłomnym oddaniem prezentowaniu sztuki współczesnej, ze szczególnym uwzględnieniem rzeźby. Kuratorzy starają się przedstawiać wystawy, które rzucają wyzwanie percepcji i rozpalają intelektualną ciekawość – budując głębsze zrozumienie ekspresji artystycznej oraz jej roli w kształtowaniu naszego kulturowego krajobrazu.
Ostatnie wystawy:
Wśród najważniejszych wydarzeń znajdują się retrospektywy poświęcone takim artystom jak Helen Chadwick, oferujące świeże spojrzenie na przełomowe dzieła oraz eksploracje różnorodnych mediów artystycznych.
Zaangażowanie społeczności:
Warsztaty, programy edukacyjne i wydarzenia wykraczają poza mury galerii – łącząc się z lokalną publicznością i promowaniem kompetencji artystycznych.
Wyjątkowy cel podróży:
Łącząc architektoniczny przepych z tętniącym życiem programem artystycznym, The Hepworth Wakefield oferuje immersyjne doświadczenie dla miłośników sztuki poszukujących inspiracji i pragnących pogłębić szacunek do brytyjskiego dziedzictwa.
Poza murami: Celebracja wpływu rzeźby
Etyka The Hepworth Wakefield wykracza poza samą ekspozycję; ucieleśnia ona wiarę w zdolność rzeźby do komunikowania emocji, prowokowania myśli i wzbogacania naszego rozumienia otaczającego świata. Jej zaangażowanie w wspieranie młodych artystów sprawia, że brytyjska rzeźba nieustannie ewoluuje – inspirując przyszłe pokolenia twórców i wzbogacając dyskurs kulturowy.
Zapis testamentowy Tim Sayer:
Dzięki hojnemu zapisowi od Tima Sayera, galeria pozyskała rzeźbę Hepworth „Sculpture with Colour (Oval Form) Pale Blue and Red” (1943) – monumentalne dzieło, które wcześniej sprzedano na aukcji, co znacząco wzmocniło kolekcję wybitnych brytyjskich artystów.
Ciągłe badania i współpraca:
Partnerstwa z instytucjami takimi jak Art Fund podkreślają oddanie The Hepworth Wakefield w krzewieniu wiedzy o sztuce oraz budowaniu dialogu między sztuką a społeczeństwem.
