Wczesne lata, rodzina i kształcenie
Emile Loubon przyszedł na świat 12 stycznia 1809 roku w Aix-en-Provence. Dorastał jako syn Noëla Augustaína François Loubona, człowieka, który zbudował swoją pozycję jako zamożny kupiec. To komfortowe wychowanie położyło fundament pod jego wczesne lata spędzone na południu Francji, jednak jego zainteresowania już wtedy zaczęły nieuchronnie zwracać się ku sztukom wizualnym.
Formalna edukacja w zakresie rysunku rozpoczęła się pod okiem kilku znamienitych mistrzów, w tym Jean-Antoine’a Constantina oraz François Marius Graneta. Niemniej jednak to Louis Mathurin Clérian wywarł najgłębszy wpływ na kształtujący się styl artysty. Clérian, pełniący funkcję dyrektora École de dessin d'Aix-en-Provence, zapewnił mu uporządkowany fundament edukacyjny, który towarzyszył młodemu twórcy przez lata jego artystycznego dojrzewania.
Przełomowy moment w jego szkoleniu nastąpił w 1829 roku, kiedy Granet zaprosił go na podróż studyjną do Rzymu. Wyjazd z ojczystej Francji pozwolił mu na dwuletnie zanurzenie się w zupełnie innym, inspirującym środowisku. W tym czasie jego pasja wykraczała już poza ramy prostego rysunku, obejmując głęboką fascynację architekturą – umiejętność tę, w unikalny sposób, przełożył on na swoją późniejszą wrażliwość perspektywiczną.
Aktywność w Paryżu i Marsylii
Po powrocie do Francji w 1831 roku, Loubon osiadł w Paryżu, gdzie zaczął odważnie stawiać kroki w niezwykle konkurencyjnych kręgach ówczesnej stolicy. Spędzał czas na towarzyskich spotkaniach z innymi młodymi artystami epoki, wśród których znalazł się m.in. Thomas Couture. Ten okres intensywnego rozwoju zawodowego przyniósł mu zasłużone uznanie, czego dowodem było otrzymanie medalu na Salonie w 1833 roku. Jednak jego paryskie życie, pełne artystycznych uniesień, zostało brutalnie przerwane przez nagłą zmianę losu jego rodziny. Finansowa ruina ojca zmusiła go do porzucenia wielkomiejskiego zgiełku i powrotu do Aix w 1845 roku.
W Aix wuj pomógł mu uzyskać posadę w lokalnej szkole rysunku. To właśnie tam Loubon zaczął budować swoją renomę jako pedagog, słynąc z wprowadzania bardziej realistycznych metod nauczania rysunku swoim uczniom. Jego artystyczny wpływ z czasem rozlał się na Marsylię, gdzie założył pierwszy salon dla „przyjaciół sztuk”. Ta inicjatywa stała się miejscem spotkań wielu wybitnych postaci tamtych czasów. Profesjonalne zaangażowanie artysty w życie Salonu trwało długo po jego powrocie na południe, a w 1853 roku zorganizował tam swoją drugą wystawę.
Technika i styl artystyczny
Loubon odnalazł swoją prawdziwą pasję w surowym sercu Prowansji. Zamiast kierować wzrok ku pełnym bryzy, nadmorskim krajobrazom Morza Śródziemnego, wolał wiejskość i prostotę zaplecza lądowego. Jego obrazy często ukazywały panoramiczne widoki, w których ziemia wydawała się ciężka i namacalna. Artysta dążył do oddania kontrastującego majestatu tych krajobrazów, zestawiając ich naturalne piękno z wyczuwalnym poczuciem surowości. W jego scenach słońce zdawało się przytłaczać, wysuszając ziemię na drobny, pylisty pył, który unosił się wokół stad zwierząt przemieszczających się w upale.
Kompozycje Loubona często integrowały postacie ludzkie i zwierzęta z tymi rozległymi przestrzeniami, ukazując, w jaki sposób życie toczy się wewnątrz krajobrazu. Po 1848 roku jego zainteresowania rozszerzyły się o tematykę orientalistyczną, co wprowadziło do jego twórczości nowe światło i odmienną tematykę. Wraz z upływem lat jego paleta barw przeszła cichą, lecz zauważalną przemianę. Jasne błękity z wczesnych lat twórczości stopniowo znikały z jego płócien, ustępując miejsca bardziej stłumionym tonom szarości i brązu.
- 15 sztuk bydła pasących się w pobliżu Marsylii, 1853
- Studium pejzażu z chmurami, ok. 1829–31
Późne lata i śmierć
W 1849 roku Loubon udał się w podróż na Bliski Wschód, co zapoczątkowało okres intensywnej pracy nad licznymi dziełami o tematyce orientalistycznej. Ten czas spędzony z dala od dobrze znanych, prowansalskich krajobrazów otworzył przed nim zupełnie nowe horyzonty tematyczne, zachęcając do artystycznych poszukiwań w nieznanym dotąd świecie. Jednak mimo sukcesów zawodowych, jego życie prywatne naznaczone było głębokim cierpieniem. Borykał się z poważnymi problemami małżeńskimi, a w jego sercu często gościła gorycz wobec świata sztuki; wierzył bowiem, że jego twórczość była wykorzystywana w niewłaściwy sposób, a on sam stał się ofiarą cudzej eksploatacji.
W ostatnich latach życia zdrowie fizyczne stało się dla niego nieustannym ciężarem. Przez długi czas zmagał się z osłabieniem organizmu, a ta wyczerpująca walka o zdrowie ostatecznie odebrała mu siły. W 1863 roku artysta uległ nowotworowi jelit. Emile Loubon odszedł 3 maja 1863 roku w Marsylii.
