Watermelon Man

სიცოცხლის ხედვაში ჩაძირული

აარონ სისკინდი, რომელიც 1903 წელს ნიუ-იორკის ცოცხალ გულში დაიბადა, ამერიკული ფოტოგრაფიის მნიშვნელოვანი ფიგურაა – ხიდი დოკუმენტური იმპულსსა და აბსტრაქტული ექსპრესიონიზმის განმავითარებელ სამყაროს შორის. მისი გზა არ იყო უშუალო მხატვრული მოწოდება; თავდაპირველად პოეზიისა და ლიტერატურის ლირიკულ ძალას მიჰქცეოდა, მაგრამ შემთხვევით მიღებულმა კამერამ – როგორც საქორწინო საჩუქარმა – ვიზუალური ხმა აღმოაჩინა. ეს გამოკვლევა დაიწყო, რომელმაც შეცვალა ფოტოგრაფიის ფორმებთან, ტექსტურასა და ემოციურ რეზონანსთან დაკავშირებული წარმოდგენები. ოცდახუთი წლის განმავლობაში ის ნიუ-იორკის საჯარო სკოლებში ინგლისური ენის მასწავლებლად მუშაობდა, პარალელურად საკუთარი მხატვრული ხედვის გატაცებით ცხოვრობდა – ეს მისი ერთგულებისა და სამხატვრო გამოხატვისადმი თავდაუზუსტებელი მიძღვნევის 증거ა. მის ადრეულ გავლენებს სოციალურად შეგნებული დოკუმენტური მუშაობა წარმოადგენდა, რის შედეგადაც 1930-იან წლებში შეუერთდა ნიუ-იორკის ფოტო ლიგას, ორგანიზაციას, რომელიც ფოტოგრაფიას სოციალური კომენტარის და ცვლილების ინსტრუმენტად იყენებდა. ამ პერიოდმა მას სიღრმისეული თანაგრძნობა ჩ instilled მის საგნებთან და честность რეალობის აღწერისადმი ერთგულება.

სოციალური კომენტარიდან აბსტრაქტულ სამყაროში

სისკინდის პირველი ფოტოგრაფიული ძიებები მჭიდროდ იყო დაკავშირებული მის დროს არსებულ რეალობასთან. პროექტი Harlem Document (1935-1940) ამ კუთხით ძლიერი მაგალითია, თანამშრომლობითი ძალისხმეული მუშაობა ფედერალური მწერლების პროექტის წევრებთან ერთად. ეს მხოლოდ სურათების კრებული არ იყო; ეს ჰარლემის ცხოვრების ღრმა პორტრეტი იყო, რომელიც იჭერდა მის სიცხოველეს, ბრძოლებსა და მდგრადობას ღრმა თანაგრძნობით. თუმცა, სისკინდის მხატვრული ტრაექტორიამ მნიშვნელოვანი გარდატეხა განიცადა 1940-იან წლებში. ფრანც კლაინის, მარკ როთკოსა და ვილემ დე კუნინგის რევოლუციური ტილოების გავლენით მან დაიწყო ყურადღება არა იმაზე, თუ როგორ გამოიყურებოდა სამყარო, არამედ მის თან inherent სილამაზესა და გამომსახველ პოტენციალს. ეს გარდატეხა რეალობის უარყოფა არ იყო, არამედ მისი underlying სტრუქტურების უფრო სიღრმისეული შესწავლა. მან დაიწყო ფრაგმენტების იზოლირება – ამინდის გამოფიტული კედლები, რომლებიც ისტორიის შრეებს აფრინავდნენ, გაცვეთილი პლაკატები, რომლებიც forgotten მოგონებებს მიანიშნებდნენ და ბუნებრივი ფორმები, რომლებიც მათი არსებითი ელემენტების შემცირდა – ყოველდღიური საგნების გარდატეხა მომხიბლავ სამხატვრო ობიექტებად. The Most Crowded Block, სერიამ, რომელმაც ქალაქის ცხოვრების ენერგია და სიმჭიდროვე ასახა, წარმოადგენდა ამ ახალ მიმართულებას, ნამუშევრები, როგორიცაა Watermelon Seller, აჩვენებდნენ მის უნარს seemingly ჩვეულებრივ სცენებში აბსტრაქტული კომპოზიციების პოვნა.

ტექსტურის, ფორმის შესწავლა და სამხატვრო დიალოგი

სისკინდის აბსტრაქციის შესწავლამ მას უფრო ექსპერიმენტულ გზებზე წაიყვანა. მისი Tar Abstracts, მაგალითად, არ იყო ტარის ჭებიდან გამღებული სურათები, არამედ ვიზუალური პოემები, რომლებიც unexpected წყაროებიდან წარმოიშვნენ. ამ პერიოდმა მნიშვნელოვანი მომენტი დაასახელა მის კარიერაში, მისი რეპუტაცია როგორც ინოვატორის გაძლიერდა, რომელმაც შეაფასა ფოტოგრაფიის ტრადიციული წარმოდგენები. მისი მხატვრული ნათესობა მხატვრებთან განაგრძობოდა, რაც Homage to Franz Kline (1972-1980-იანი წლები) სერიაში კულმინაციას მიაღწია – ღრმა პერსონალური მიძღვნა მის მეგობარს და თანამოსამშავეს. ეს ნამუშევრები არ იყო კლაინის ნახატების იმიტაცია, არამედ საერთო სამხატვრო შეშფოთებებზე ასახვა: ფორმა, ჟესტი და აბსტრაქციის გამომსახველობითი ძალა. მოგვიანებით, სისკინდიმ ყურადღება მიმართა პროვიდენსის, როდ-აილენდის გარშემო მდებარე ლანდშაფტებს Providence Series-ით, რაც აბსტრაქტული ფორმებისადმი გაგრძელებულმა ინტერესმა წარმოქმნა ბუნებაში. მან აღმოაჩინა ნიმუშები და rhythms ბუნებრივ სამყაროში, რომლებიც echoed კომპოზიციებმა, რომლებიც მან ქალაქის გარემოში აღმოაჩინა, კიდევ უფრო გააბრწყინდა წარმოდგენებსა და აბსტრაქციის შორის საზღვარი.

მასწავლებლობისა და ინოვაციის მეშვეობით შექმნილი მემკვიდრეობა

მისი სამხატვრო მიღწევების გარდა, აარონ სისკინდიმ ფოტოგრაფიის სამყაროში წაშუმაგებელი კვალი დატოვა განათლებისადმი თავისი ერთგულებით. მან ორი ათწლეული გაატარა ილინოისის ტექნოლოგიურ ინსტიტუტში (1951-1970), რომლის Institute of Design-შიც aspiring ფოტოგრაფების გონებებს ფორმობდა და განაგრძო თავისი მასწავლებლობის კარიერა როდ-აილენდის სასკოლო დიზაინში (1971-1976) ჰარი კალანთან ერთად. როგორც 1963 წელს შექმნილი საზოგადოების ფოტოგრაფიის განათლების დამფუძნებელი წევრი, მან აქტიურად მიიწოდა ფოტოგრაფიის ლეგიტიმურ სამხატვრო ფორმად აღიარებას. სისკინდის ნამუშევრები აღიარებულია მათი უნარის გამო, რომ ფოტოგრაფიასა და ხატვის საზღვრებს გააბრწყინებენ – ეს მისი რწმენის 증거ა, რომ ორივე დისციპლინა შეიძლება ინფორმირებდეს და enrichment ერთმანეთს. მან ყოველდღიური საგნები ღრმა სამხატვრო ნამუშევრებად აქცია, აბსტრაქციის ძალა დოკუმენტურ კონტექსტში წარმოაჩინა და მნიშვნელოვნად იმოქმედა ამერიკული ფოტოგრაფიის განვითარებაზე. მისი მემკვიდრეობა მხოლოდ მის მომხიბლავ სურათებში არ