Dublin Evening

ირლანდიის სული: ჯეკ ბატლერ იეწს, რომელიც ქვეყნის ბედში იყო ჩაფლული

ჯეკ ბატლერ იეწი, რომელიც 1871 წელს ლონდონში დაიბადა, უფრო მეტი იყო, ვიდრე უბრალოდ მხატვარი; იგი იყო მთხრობელი, ტილოს პოეტი და უნიკალური ირლანდიური ხმა, რომელიც თანამედროვე ხელოვნების ფართო ნაკადებში ეხმიანებოდა სამყაროს. მიუხედავად იმისა, რომ თავდაპირველად მისი ცნობილი ძმის, პოეტ W.B. იეწის ჩრდილში იმყოფებოდა, ჯეკმა შეძლო საკუთარი, სრულიად დამოუკიდებელი არტისტული იდენტობის შექმნა — იდენტობის, რომელიც ღრმად იყო ფესვგადგმული ირლანდიის ლანდშაფტებში, მის ხალხსა და სულში. მისი გზა შემოქმედებითად გაჯერებულ ოჯახში დაიწყო; მისი მამა, ჯონ ბატლენ იეწიც მხატვარი იყო, რამაც ახალგაზრდა ჯეკს ადრეული ასაკიდანვე დაუწესდა ხელოვნების სიყვარული. თუმცა, სწორედ სლიგოში, ბებია-ბაბუასთან გატარებულმა ფორმირების წლებმა განსაზღვრა მისი მხატვრული ხედვა. ირლანდიის სოფლის უხეში სილამაზე, თაობიდან თადაზე გადაცემული ფოლკლორი და ადგილობრივთა ყოველდღიური ცხოვრება იმ მარადიული თემების საფუძველი გახდა, რომლებიც მისი შემოქმედების ქსოვილშია გადახვეული. თავდაპირველად ის ილუსტრატორის კარიერას აგვიმბავდა — მ contributes ასეთ გამოცემებს, როგორიცაა Boy's Own Paper და Judy, და ფსევდონიმებით კომიქსებსაც კი ქმნიდა — ამან იეწს დახვეწა დაკვირვების უნარი და ნარატიული ნიჭი. ეს ადრეული გამოცდილება მოგვიანებით მის ნახატებს დინამიკურ, ხშირად თეატრალურ ელფერს სძენდა. 1894 წელს მან მეუღლე მერიკოტენჰემი შეირჩია და უიკომში დაფუძნა სახლი, სადაც დაახლოებით 1906 წელს ილუსტრაციიდან ზეთწარმოწერაზე გადასვლამ მისი არტისტული განვითარების გარდამტეხი მომენტი შექმნა.

რომანტიკული ექოდან ექსპრესიონისტულ ცეცხლამდე

იეწის პირველი ნაბიდაები ზეთწარმოწერაში დახასიათებული იყო ლირიკული რომანტიზმით, რაც ირლანდიის ლანდშაფტური ტრადიციის მახსენებად, თუმცა პირადი სენსიტიურობით გაჯერებული იყო. ეს ნამუშევრები ხშირად ასახავდა სოფლის მშვიდობიან სცენებს, რბილი შუქითა და ნაზი ფერებით განათებულს. თუმცა, 1920 წლისთვის მისი სტილი დრამატული ტრანსფორმაციას განიცდიდეს. ევროპაში მზარდი ექსპრესიონისტული მოძრაობის გავლენით — თუმცა ეს მიდგომა მან დამოუკიდებლადაც შეიმუშავა — იეწმა დაიწყო რეპრეზენტაციული სიზუსტის დათმობა უშუალო ემოციისა და სუბიექტური გამოცდილების გადმოსაცემად. მისი ტილოები აფეთქდა მკვეთრი, ხშირად შემაწუხებელი ფერებით, თამამი ფუნჯის დარტყმებითა და დეფორმირებული ფორმებით. ეს ცვლილება მხოლოდ სტილისტური არ ყოფილა; იგი ასახავდა უფრო ღრმა ჩართულობას თანამედროვე ცხოვრების სირთულეებში და იმ ერის შფოთვას, რომელიც პოლიტიკურ არეულობასა და სოციალურ ცვლილებებს უმკლავდებოდა. იგი არ ხატავდა მხოლოდ იმას, რაც ნახულობდა; იგი ხატავდა იმას, რაც გრძნობდა. გაჩენილ იქნა განმეორებადი მოტივები — ქარით დაქროლულ მინდვრებში მორბენდი ღვიკოს, ენერგიით აღსავსე ცეკვის ცირკის სცენები, მოხსენებული სიხარულითა და მელანქოლიით მოგზაური მსახიობები — თითოეული მათგანი ადამიანის არსებობის უნიკალური თემების გამოსაკვლევად: მარტოობის, ტანჯვის, სიმტკიცისა და აზრის ძიებისათვის.

ირლანდიის ცხოვრების დამკვიდრებული მხარდამჭერი და ოლიმპიური დიდება

იეწის მხატვრული ხედვის ცენტრში ირლანდიის ცხოვრების მრავალმხრივი დიდებით ასახვა დაუღალავი ერთგულება იყო. მას არ აინტერესებდა იდილიური პასტორალური სცენები ან რომანტიზებული ნაციონალიზმი; ამის ნაცვლად, იგი ცდილობდა დაეჭირა ყოველდღიურობის რეალობა — ჩვეულებრივი ადამიანების გასაჭირობა, ქუჩის ცხოვრების სიცოცხლისუნარიანობა და ისტორიითა და ფოლკლორით გაჯერებული ერის მედდამდე გამძლე სული. მისი ნახატები სავსეა ფიგურებით, რომლებიც ამ სიმტკიცეს განასახიერებენ: მუშაკები, მუსიკოსები, მოთამაში და ოცნატარები, თითოეული მათგანი ემპათიითა და ფსიქოლოგიური სიღრმით შექმნილი. ეს თავდადება სამშობლოსადმი საერთაშორისო ასპარეზზე აღიარებულ იქნა, როდესაც მან 1924 წლის პარიზის ზაფხულის ოლიმპიადაზე, ხელოვნებისა და კულტურის სეგმენტში, ვერცხლის მედალი მოიგო თავისი ნახატისთვის The Liffey Swim. ეს საოცარი მიღწევა განამტკიცა მისი სტატუსი არა მხოლოდ ირლადის წამყვან ხელოვანად, არამედ როგორც კულტურული ელჩის. მისი ნამუშევრების ფასი აუქციონებზე სულ უფრო იზრდებოდა — რაც მათი მზარდი აღიარებისა და მხატვრული ღირებულების დასტური იყო; მაგალითად, ნამუშევარმა A Fair Day, Mayo-მ 2011 წელს 1 მილიონ ევროზე მეტი შეადგინა.

მემკვიდრეობა და მარადიული გავლენა

ჯეკ ბატლერ იეწი მე-20 საუკუნის ირლანდიული ხელოვნების უზენაეს ფიგურად დგას, ხელოვანად, რომელმაც თავიდან აიცილა კატეგორიზაცია და შექმნა საკუთარი, უნიკალური გზა. იგი 1916 წელს არჩეულ იქნა ৰოდს ჰიბერნიან აკადემიაში, რამაც კიდევ უფრო განამტკიცა მისი პოზიცია ირლანდიის სახელოვნებო წრეებში. besides მხატვრობისა, იგი იყო პროლიფური მწერალი, რომელიც ქმნიდა რომანებს — მათ შორის The Careless Flower და The Amaranthers —, პიესებს, რომლებიც აბეის თეატრში წარსდგებოდა და ღრმა აზრიანი ესეებს. მისი „ცნობიერების ნაკადის“ სტილი გავლენა მოახდინა ისეთ ლიტერატურულ გიგანტებზე, როგორიცაა ჯეიმს ჯოისიც კი. იგი მთელი კარიერის განმავლობაში იდუმალ ფიგურად დარჩა, უარყოფდა მოსწავლეთა მიღებას და არავის აძლევდა უფლებას დაეკვირვებინა მისი სამუშაო პროცისთვის, რთულად იცავდა თავისი შემოქმედებითი სამყ𒋓ის ინტიმურობას. კრიტიკოსებმა მისი შემოქმედება ავსტრიელი ექსპრესიონისტის, ოსკარ კოკოსკას ნამუშევრებთან შეადარეს, რადშიც ემოციის საერთო ინტენსივობასა და ფორმასთან ექსპერიმენტს დაინახეს. სემუელ ბეკეტმა იეწი ჩვენი დროის „დიდთა“ ერთ-ერთად მოიხსენია, ხოლო ჯონ ბერჯერმა იგი შეაქო, როგორც „დიდი მხატვარი“, რომელსაც მომავლის გასაჭკრავი უნარი გაუნდო. მისი მემკვიდრეობა დღესაც შთაგონების წყაროა ხელოვანთათვის, რაც გვახსენებს ხელოვნების ძალას — დაჭიროს არა მხოლოდ ის, რაც თვალს სწვდება, არამედ ის, რაც გრძნობს — ადამიანური არსებობის უშუალო არსს.

• დაბადება: ლონდონი, გაერთიანებული სამეფო (1871)
• გარდაცვალება: 1957