Wanda Jean Allen

რობერტ პრისემენი: პროვოკაციული ხელოვნების ცხოვრება

რობერტ პრისემენი (და lahirდა 1965 წელს) არის ბრიტანელი მხატვარი, კოლექციონერი, მწერალი, კურატორი და გამომცემელი, რომელიც ინგლისის ესექსში ცხოვრობს და შემოქმედებითად იქ არის მოთავსებული. მისი კარიერა მრავალფეროვანი სახელოვნებო ძიებებით არის აღსავსე, რაც ხასიათდება რთული სოციალურ-პოლიტიკური თემების მუდმივი წამოწევით და თანამედროვე ხელოვნების ლანდშაფტში დიალოგის გაღვივებისადმი ღრმა ერთგულებით.

ადრეული წლები და სახელოვნებო დასაწყისი

პრისემენის აკადემიური საფუძველი ესექსის უნივერსიტეტში ჩაეყარა, სადაც ის ესთეტიკასა და ხელოვნების თეორიას გავლენიანი პროფესორ მაიკლ პოდროს ხელმძღვანელობით სწავლობდა. ამ თეორიულმა მომზადებამ საფუძვლიანად განსაზღვრა მისი შემოქმედებითი მიდგომა. თავის პროფესიულ გზას მან Longman Publishers-ის წიგნის დიზაინერად დაიწყო (1989-1992), ამავდროულად კი ზეთოვანი პორტრეტის მხატვრად ავითარებდა თავის ნიჭს. ამ პერიოდში მან შექმნა ისეთი გამორჩეული ფიგურების პორტრეტები, როგორებიცაა დალაი ლამა, ფილ კოლინსი, ჯერემი პაქსმანი და კარდინალი ბაზილ ჰიუმი. ეს ადრეული ნამუშევრები დღეს ისეთ პრესტიჟულ კოლექციებში ინახება, როგორებიცაა უინსორ კასლის სამეფო კოლექცია და ქემბრიჯის კორპუს ქრისტის კოლეჯი.

გადასვლა თემატურ კვლევებზე

2004 წელს პრისემენმა მნიშვნელოვანი შემოქმედებითი ტრანსფორმაცია განიცადა; მან უარი თქვა პორტრეტულ ჟანრზე, რათა დაიწყოს თემატური სერიები, რომელთა მიზანიც აზროვნების პროვოცირება და მაყურებლის კრიტიკულ დისკუსიებში ჩართვა იყო. სწორედ ეს მომენტი გახდა მისი ყველაზე აღიარებული ნამუშევრების დასაწყისი, რაც გამოირჩევა რთული საკითხების შეუპოვარი და პირდაპირი კვლევით.

მთავარი სერიები და სახელოვნებო თემები

მისი შემოქმედებითი სამყარო სხვადასხვა დოქსოლოგიური და ემოციური სიღრმითაა გაჯერებული.

• „ჰოსპიტალის ტილოები“: ადრეული ძიებები ინსტიტუციურ სივრცეებში და მათ ფსიქოლოგიურ ზეგავლენაზე.
• „ქვედამიწურელები“: კვლევები დამალულ სამყაროებსა და მარგინალიზებულ თემებზე.
• <ლითონისებური სერია) „ფრენსის ბეკონის ინტერიერები“: ღრმად პერსონალური სერია, რომელიც ასახავს პარიზულ სასტუმროს ოთახს, სადაც ბეკონის შეყვარებული ჯორჯ დაიერი თვითმკვლელობამდე მივიდა, საავადმყოფოს ოთახს, სადაც თავად ბეკონი გარდაიცვალა და მის სტუდიებს – ეს არის მწუხარების, დანაკარგისა და შემოქმედებითი პროცესის ტკივილში გატბორული ემოციური გამოვლინება.
• „არ არსებობს ადამიანური გზა მოსაკლავად“: შესაძლოა პრისემენის ყველაზე შთამბეჭდავი ნამუშევარი, რომელიც წარმოგვიდგენს ამერიკის შეერთებულ შტატებში გამოყენებულ სიკვდილით დასჯის ხუთ მეთოდს ( hanging, მსროლვა, გაზით მოწამვლა, ლეტალური ინექცია და ელექტროშოკი) და სხვა გლობალურ პრაქტიკას ეტრავებით ასახავს. ნამუშევარი ამტკიცებს, რომ სიკვდილით დასჯა სოციალურად კონსტრუირებული აქტია.
• „შეშფოთება“ (The Troubles): ძლიერი რეფლექსია ჩრდილოეთ ირლანდიის კონფლიქტზე.
• „ნაცისტური გაზის კამერები“: შეუპოვარი დაპირისპირება ჰოლოკოსტის საშინელებებთან.

თანამედროვე ბრიტანული ფერწერის მხარდაჭერა

პრისემენის თავდადება სცილდება მხოლოდ საკუთარ პრაქტიკას. 2013 წელს მან, ხელოვან სიმონ კარტერთან ერთად, დააფუძნა Contemporary British Painting – პლატფორმა, რომელიც მიზნად ისახავს გაერთიანებული სამეფოს თანამედროვე ფერწერის პოპულარიზაციას ექსპოზიციების, ლექციებისა და ხელოვნების პრიზის მეშვეობით. მან ასევე შექმნა ‘east contemporary art’ საფლანგსის უნივერსიტეტის კამპუსში.

კოლექციონირება და ფილანთროპია

პრისემენი ბრიტანული ფერწერის მოდატაცებული კოლექციონერია. ის ფლობს „პრისემენ-სებრუკის 21-ე საუკუნის ბრიტანული ფერწერის კოლექციას“, რომელიც პირველად 2014 წელს ჰადერსფილდის სახელოვნებო გალერეაში წარდგა. 2013 წელს მან სულ სრული გასხვისებით გადასცა „რობერტ პრისემენის საჩუქარი“ – თანამედროვე ბრიტანელი ხელოვანების ოცი ტილოდან შემდგარი კოლექცია – ფალმუთის სახელოვნებო გალერეას.

აკადემიური და პროფესიული აღიარება

პრისემენის წვლილი აღიარებულია არაერთი აკადემიური თანამდებობით: ესექსის უნივერსიტეტის ადამიანის უფლებათა ცენტრის წევრი (2010); საფიქსირებელი ხელოვნების პროფესორი საფლანგსის უნივერსიტეტში (2015); და ვიზიტერი კვლევითი წევრი ლიდსის უნივერსიტეტში (2017).

მემკვიდრეობა და ისტორიული მნიშვნელობა

რადგან მისი 200-ზე მეტი ნამუშევარი მსოფლიოს წამყვან კოლექციებში ინახება – მათ შორის V&A-ში, ზალცბურგის თანამედროვე ხელოვნების მუზეუმში და შოტლანდიის ეროვნულ გალერეებში – რობერტ პრისემენმა დამკვიდრდა, როგორც თანამედროვე ბრიტანული ხელოვნების მნიშვნელოვანი ხმა. მისი მზაობა რთული თემების დასაკონფრონტირებლად, სხვა ხელოვანების მხარდაჭერისა და კრიტიკული დიალოგის გაღვივების სურვილი, გარანტიას იძლევა, რომ მისი გავლენა ხელოვნების ლანდშაფტზე მუდმივად დარჩება.