Self-Portrait

სილამაზითა და სკანდალით მოცული ცხოვრება: სიმეონ სოლომონის სამყარო

სიმეონ სოლომონი, სახელი, რომელიც ვიქტორიანული ეპოქის ხელოვნების ანალებში ერთდროულად პატივისცემითა და სინ𝗱ევით იხსენიება, პრერაფაელიტებს შორის უნიკალურ და ხშირად ტრაგიკულ ადგილს იკავებს. იგი 1840 წელს ლონდონში, ცნობილ ებრაულ ოჯახში დაიბადა – ვაჭარი მაიკლ (მეიერ) სოლომონისა და მხატვარი ქეთრინ (ქეიტ) ლევის მერვე და ბოლო შვილი – მისი ცხოვრება გამორჩეული შემოქმედებითი იმედით აღსავსე იყო, თუმცა საზოგადოებრივმა წინსწრებამ და პირადმა დემონებმა ეს გზა ტრაგიკულად შეუკვეცა. იმ თანამედროვეთებისგან განსხვავებით, რომელთა კარიერაც ხანგრძლივი და აღიარებული იყო, სოლომონის ბედისწერას სკანდალმა მკვეთრად შეცვალა, თუმცა მისი ნამუშევრები დღემდე იტაცებს მაყურებელს თავისი ნაზი სილამაზით, ევოკაციური სიმბოლიზმითა და იმ თემების მწვავე კვლევით, რომლებიც იმ ეპოქისთვის ტაბუად ითვლებოდა. იგი არ იყო მხოლოდ ფერტკრაბელი; იგი იყო კულტურული სარკე, რომელიც ასახავდა ვიქტორიანული ინგლისის სირთულეებს და ეჭიდებოდა რწმენას, სურვილსა და იდენტობას სწრაფად ცვალებად სამყადროში.

ადრეული გავლენა და შემოქმედებითი განვითარება

სოლომონის მხატვრული განათლება საკუთარ ოჯახურ წრეში დაიწყო. დედას მინიატურული ფერწერის ამატორული ნიჭი ჰქონდა, ხოლო მისი უფროსი_, აბრაამ და რებეკა სოლომონი უკვე აღიარებული ხელოვანები იყვნენ, რომლებიც ৰოდს აკადემიაში გამოფენდნენ თავიანთ ნამუშევრებს. სწორედ მათგან, განსაკუთრებით კი ძმა აბრაამსგან, მიიღო სიმეონმა პირველადი მომზადება, სადაც დახაზვისა და კომპოზიციის საფუძვლები შეისწავლა. მან ფორმალურად ისწავლა ქერის სახელמენტო აკადემიაში 1852 წელს, რის შემდეგაც 1856 წელს პრესტიჟულ ৰოდს აკადემიის სკოლებში ჩაერთო. ეს პერიოდი გადამწყვეტი აღმოჩნდა, რადგან დანტე გაბრიელ როსეტის მეშვეობით იგი პრერაფაელთა ორ brotherhood-ს (ძმობას) გააცნო. როსეტისთან შეხვედრამ, ედვარდ ბერნ-ჯონსისა და ალგერნონ ჩარლზ სვინბურნესთან დამყარებულმა მეგობრობამ ღრმად ჩამოაყალი एग्जामपुर სოლომონის მხატვრული გემოვნება. მან მიიღო მათი ერთგულება დეტალურ რეალიზმს, მკვეთრ ფერთელასა და ლიტერატურის, მითოლოგიისა და რელიგიური ნარატივებისადმი ინტერესს მიმართ. ადრეული ნამუშევრები, როგორიცაა „ისაკის შეთავაზება“ (1858), ამ საწყის გავლენას ცხადყოფს, რაც დეტალებზე მეტსახიად ყურადღებასა და პრერაფაელებისთვის დამახასიათებელ დრამატულ სტილს აჩვენებს. თუმცა, სოლომონმა მალევე დაიწყო საკუთარი გზის გაკვალვა, თავის ტილოებში მკვეთრად პერსონალური ხედვით შემოიტანა სიცოცხლე.

რწმენის, სურვილისა და იდენტობის თემები

ეს ნაწილი არ არის მხოლოდ ისტორიული აღწერა, ეს არის სოლომონის სულის გამოხატულება. სოლომონის შემოქმედება საოცრად მრავალფეროვანი იყო და მოიცავდა ბიბლიურ სცენებს, კლასიკურ მითოლოგიასა და ებრაული ცხოვრებისა და რიტუალების გამოსახულ ტილოებს. განსაკუთრებულ შთაგონებას იგი ებრაულ ბიბლიაში პოულობდა, რაც ასახულად აისახა ისეთ ნამუშევრებში, როგორიცაა „მოსე“ (1860) და „შადრახი, მეშახი და აბედნეგო“ (1863), რომლებიც მის კულტურულ მემკვიდრეობას ეხმიანებოდა. თუმცა, სწორედ კლასიკური თემების კვლევამ გამოარჩინა იგი სხვებისგან. ისეთი ტილოები, როგორიცაა „ვენერას ტაძარში“ (1863) და „ბაქუსი“ (1867), ამჟღავნებს სენსუალურობისა და სილამაზისადმი გატაცებას, რომელიც ხშირად მელანქოლიისა და მონატრების ელფერითაა გაჯერებული. ეს ნამუშევრები ასევე მიგვანიშნებს სოლომონის მზარდ ინტერესზე ერთსქესიან სურვილებზე – თემაზე, რომელსაც იგი თავის კარიერა протяжении მთელი უფრო აშკარად და სახიფათოდ შეისწავლიდა. ალგერნონ ჩარლზ სვინბურნესთან მისი კავშირი, რომლის პოეზიაც არაკონვენციურ სიყვარულს ზეიმობდა და ეჭიდებოდა ვიქტორიანულ მორალს, უდავოდ ამძაფრდა ამ კვლევა. სოლომონის ხელოვნება გახდა ნატიფი, მაგრამ ძლიერი კომენტარი ვიქტორიანული საზოგადოების შეზღუდვებზე, რაც მიგვანიშნებდა დამალულ ვნებებსა და გამოუთქმელ სურვილებზე. იგი იყო ერთ-ერთი პირველი მხატვარი, ვინც ღიად გამოსახა ჰომოეროტიკული თემები, თუმცა ხშირად კლასიკური ალეგორიის ან ბიბლიური ნარატივის საფარქვეშ.

სკანდალი, დაცემა და მარადიული მემკვიდრეობა

1873 წელი სოლომონის ცხოვრებაში დამღუპვად გარდამტეხ მომენტს წარმოადგენდა. მისი დაკავება საჯარო ტუალეტში სოდომიის მცდელობის ბრალდებით, სწრაფი და სასტიკი შედეგები მოჰყვა. მიუხედავად იმისა, რომ მან შედარებით მსუბუქი ჯარიმა მიიღო, სკანდალმა მისი რეპუტაციაამამსხვავა და effectively დაასრულა მისი კარიერა, როგორც საჯაროდ გამოს выставავებადი მხატვრისა. შემდგომმა დაკავებამ პარიზში 1874 წელს, სამთვიანი პატიმრობა გამოიწვია. ხელოვნების სამყაროს მიერ მოცილებულმა სოლომონმა ალკოჰოლიზმსა და სიღარიბეს ჩავარდა. თუმცა, მიუხედავად მისი იზოლაციისა, მან შემოქმედება არ შეწყვიტა, თუმცა ხშირად რთულ პირობებში. იგი მხარდაჭერას ჰპოვა მცირე აღმადლერთა წრისგან – მათ შორის ოსკარ უაილდი, ჯონ ადინგტონ სიმონდსი და ვალტერ პატერი – რომლებმაც დაინახეს მისი ნიჭი და მისი ნამუშევრები პირად კოლექციებში შეინახეს. მან დრო გაატარა სენტ-ჯილსის სამუშაო სახლში, სადაც ტანჯვის მიუხედავად, ფერწერას აგრძელებდა. მისი სიკვდილი 1905 წელს, ალკოჰოლიზმით გამოწვეული გართულებებით, ფართო საზოგადოებისთვის თითქმის შეუმჩნეველი დარჩა. თუმცა, ბოლო ათწლეულებში სოლომონის შემოქმედებისა და ცხოვრების ხელახალი შეფასება გაძლიერდა. რეტროსპექტიულმა გამოფენებმა ბირმინგემის მუზეუმსა და ლონდონის ბენ ურიის გალერეაში მისი ხელოვნება ახალ აუდიტორიას მიაკვლევინა, რითაც იგი აღიარეს, როგორც პრერაფაელთა მოძრაობის მნიშვნელოვანი ფიგურა და გამბედა მხატვარი, რომელმაც გაბედა ვიქტორიანული კონვენციების გამოწვევა. მისი ტილოები დღეს ისეთ ცნობილ კოლექციებში ინახება, როგორიცაა ვიქტორია და ალბერტის მუზეუმი, უაიტვიკ მენორი და ლეიტონ ჰაუსი, რაც უზრუნველყოფს, რომ მისი უნიკალური ხედვა მომავალი თაობებისთვისაც შთაგონების წყაროდ დარჩეს. მისი ისტორია არის მწარე შეხსენება მხატვრული თავისუფლების სისუსტისა და ხელოვნების მარადიული ძალისა, რომელსაც შეუძლია სოციალური საზღვრების გადალახვა.