ავტორი
დაბადებული არგენტანი, საფრანგეთი
ფერნანდ ლეგერი: მანქანური ეპოქის მხატვარი
ფერნანდ ლეგერი, ნამდვილი სახელი ჟოზეფ ფერნან ანრი ლეგერი, დაიბადა 1881 წლის 4 თებერვალს არჟენტანსკოში, საფრანგეთში. მისი ბავშვობა გაატარა ნორმანდიის სოფლის პეიზაჟებში, რაც მის შემდგომ შემოქმედებაში ხშირად მოიხსენიება. მისი მამა მეცხვარე იყო, ხოლო დედა – თავდაყვᱮრებული ქალი, რომელმაც დიდი გავლენა მოახდინა ლეგერის პირველ პერიოდში. თავდაპირველად, ლეგერს ჰქონდა განათლება არქიტექტურაში, თუმცა მალევე გადაინაცვლა მხატვრობისკენ, რაც მისი ცხოვრების მთავარი მიმართულება გახდა. პარიზში ჩასვლის შემდეგ, მან სწავლა დაიწყო დეკორატიული ხელოვნების სკოლაში და მოგვიანებით, ცდილობდა ჩასვეს ბიელინის აკადემიაში, თუმცა უშედეგოდ. ამ პერიოდში მან მუშაობა დაიწყო არქიტექტურულ დრაფტთან, რაც მნიშვნელოვანი გამოცდილება აღმოჩნდა მისი შემდგომი კარიერისთვის.
კუბიზმის განვითარება და "ტურბიზმი"
XX საუკუნის დასაწყისი საფრანგეთისთვის რთული პერიოდი იყო – სწორედ მაშინ დაიწყო კუბიზმის წარმოშობა, რომელიც რადიკალურად შეცვალა ხელოვნების მსვლელობა. პოლ სეზანის შემოქმედების ნახვის შემდეგ ლეგერის ცხოვრებაში დიდი ცვლილება მოხდა. სეზანის გეომეტრიული ფორმებისა და ობიექტების ანალიზი მისმა მიერ ხელოვნების აღქმასაც შეუცვალა. ლეგერი აქტიურად ჩართულა კუბისტური მოძრაობაში, თუმცა მან საკუთარი, უნიკალური სტილი შექმნა, რომელიც კრიტიკოსებმა "ტურბიზმად" назвали. "ტურბიზმი" ხასიათდება ცილინდრულ ფორმებით, გაფანტული სივრცეებით და მკაფიო ფერების კონტრასტებით. ეს სტილი მანქანების ესთეტიკას ასახავს და წარმოადგენს ლეგერის შემოქმედების ერთ-ერთ მთავარ ნიშანს. 1909 წელს, მონპარნასში სტუდიის გაქირავებამ მას საშუალება მისცა გაიცნო სხვა მნიშვნელოვანი მხატვრები, როგორებიც არიან ალექსანდრე არჩიპენკო, ჟაკ ლიპიციცი და რობერტ დელონე. "ოქროს განყოფილებაში" (Section d'Or) მისი მონაწილეობა კიდევ უფრო გა deepened his exploration of mathematical principles in art.
პირველი მსოფლიო ომი და მექანიზაციის აღნიშვნა
პირველი მსოფლიო ომი ლეგერის ცხოვრებაში ტრაგიკული მოვლენა იყო, თუმცა მან მასზე შემოქმედებითი გავლენაც იქონია. მilitარებაში მომუშავე პერიოდისას მან უამრავ ჩანაწერს დახატა სამხედრო ტექნიკის შესახებ, რაც მის შემდგომ მუშაობაში გამოიხატება. ომის შემდეგ ლეგერის სტილი კიდევ უფრო გამარკვიათ და მანქანებისადმი მისი სიმპათია უფრო მკაფიო გახდა. მისი ტილოები ხასიათდება 단순화ებული ფორმებით, მკაფიო კონტურებით და ფერადი პლასტიკით, რაც მანქანების დინამიკასა და ეფექტურობას ასახავს. "სოლჯატი მუნთაში" (Soldier with a Pipe) მისი ამ პერიოდის ერთ-ერთი გამორჩეული ნაწარმოებია, რომელიც წარმოადგენს მექანიკური სიზუსტის სიმბოლურ გამოხატვას.
შემდგომი შემოქმედება და მემკვიდრეობა
ომის შემდეგ ლეგერი განაგრძო ექსპერიმენტები სხვადასხვა სახის ხელოვნების დარგში, მათ შორის სკულპტურისა და κινηოქინოსტან. მისმა "საზოგადოებრივი ნოველების" (Paysages animés) სერიამ გააერთიანა ადამიანური ფიგურები და მანქანები ჰარმონიულ კომპოზიციაში, რაც წარმოადგენს ორგანული და არავარგის ფორმების შერწყმას. ფერნანდ ლეგერის შემოქმედება მნიშვნელოვანი წინაპირობა იყო პოპ-არტის განვითარებისთვის. მისი გავლენა იგრძნობა როი ლიხტენშტეინისა და ენდი უორჰოლის შემოქმედებაში. ლეგერი იყო ისტორიაში გამორჩეული მხატვარი, რომელმაც მანქანების ეპოქას თავისი ხელოვნებით უნიკალური სახე მისცა. მისი ნამუშევრები დღესდღეობით მსოფლიოს წამყვან მუზეუმებშია განთავსებული და წარმოადგენს თანამედროვე ხელოვნების ერთ-ერთ ყველაზე მნიშვნელოვან ძეგლს. მისი მემკვიდრეობა არის არა მხოლოდ მხატვრის სახელი, არამედ თანამედროვეობის პროფეტის ტიტული.
მუზეუმი
გამოფენილია ბირმინგემი, გაერთიანებული სამეფო
ქვისა და სულის სიმფონია: ბარბერის fine arts ინსტიტუტი
ბირმინგემის უნივერსიტეტის მწვანე, აკადემიურ გარემოში ჩაკተትებული, ბარბერის fine arts ინსტიტუტი წარმო stands როგორც ღრმა დასტური ვიზუალური დიდებულებისა და აუდიალური ელეგანტურობის მარადიული კავშირისა. იგი ბევრად მეტია, ვიდრე უბრალოდ ძვირფასი ნივთების საცავი; ეს არის ცოცხალი, სუნთქავი სავანე, სადაც კლასიკური მუსიკის ექო ძველი ოსტატების მდუმარე, მძლავრ მზერას ხვდება. დაარსდა 1932 წელს, ლედი ბარბერის ამაღელვებელი ერთგულებით, ინსტიტუტი მისი გარდაცვლილი ქმრის, უილიამ ჰენრი ბარბერის መსახსოვრად შეიქმნა. სიყვარულის ამ ფუნდამენტურმა აქტმა შlahდო უნიკალური კულტურული маяკი — ადგილი, სადაც ხელოვნების ისტორიის შესწავლა და მუსიკალური შესრულების სამოლტოდება ადამიანური გამოხატულების ერთიან, შეუფერხებელ ქსოვილად არის ქსოვილა. შიგნით შესვლა ნიშნავს იმ სამყაროში შესვლას, სადაც სხვადასხვა სახელოვნებო დისციპლინებს შორის არსებული საზღვრები ილევა და მხოლოდ შემოქმედების წმინდა, უბედინო რეზონანსი რჩება.
თავად არქიტექტურა შთამბეჭდავი წინამხ primaryLanguageა შიგნით დაცული საგანძურისთვის. ვიზიონერი რობერტ ატკინსონის მიერ შექმნილი და 1939 წელს დასრულებული შენობა, Art Deco-ს ელეგანტურობის ნამდვილი შედევრია, რომელმაც თავისი დახვეწილი გეომეტრიისა და მდიდრული მასალებით პირველი კლასის (Grade I) სტატუსი დაიმსახურა. დარბაზებში სეირნობისას, აუდიტორიუმში ავსტრალიური ნ walnut-ის პანელების სითბო ინტიმური დიდებულების შეგრძნებას იწვევს, ხოლო ტრავერტინის მარმარილოს გრილი, დიდებული იატაკი სივრცეს რიტმულ საფუძველს სძენს. გარე მხარეც კი საგვარეულო და პრესტიჟის ისტორიას მოგვითხრობს; იგი მორთულია Darley Dale-ის ქვიდან დამზადებული და ოქროთი დაფარული ჰერალდიკური ფესვებით, რაც უნივესიტეტისა და ბარბერის ოჯახის გადაჯაჭვულ მემკვიდრეობას წარმოადგენს. ეს არის არქიტექტურული საოცრება, რომელიც არა მხოლოდ ხელოვნებას თავმოყრილად ინახავს, არამედ აქტიურად მონაწილეობს მის ქარცნობაში.
ამ კედლების მიღმა დაცული კოლექცია არაჩვეულებრივია და გთავაზობთ კურირებულ მოგზაურობას ევროპული ხელოვნების ევოლუციაში, რენესანსიდან თანამედროვე ეპოქის აღმოვფენამდე. გამომცდელი კოლექციონერისთვის ან სილამაზის მოყვარულისთვის, ინსტიტიტუტი ხელოვნების ისტორიის გიგანტებთან პირისპირ შეხვედრის შესაძლებლობას იძლევა. შესაძლოა, საკუთარ თავს დაკარგული იგრძნოთ
კლოდ მონეს
მანათობელ ფუნჯის მონასმებში ან
ვინსენტ ვან გოგის
ემოციურ, მბრუნავ ენერგიაში, რის შემდეგაც თქვენს ყურადღებას მიიპყრობს
ეგონ შილეს
ნაზი, ფსიქოლოგიური სიღრმე ან
რენე მაგრიტეს
სურრეალისტური ენიგმები. კოლექციის მასშტაბი — რომელიც დაახლოებით 150 ზეთსასაღებო ტილოს მოიცავს — მოიცავს
რუბენსისა
და
ვან დიკის
ოსტატურ შემოქმედებას,
გეინსბეროს
რბილ სინათლეს და
ბოტუჩელის
რთულ ელეგანტურობას. თითოეული ნამუშევარი სხვადასხვა ეპოქის ფანჯარედ გვევლინება, რომელიც აფ terangებს კულტურული გავლენების ცვალებად ტალღებსა და ესთეტიკური სრულყოფილების მარადიულ ადამიანურ ძიებას.
იმ პერიოდში, როდესაც ინსტიტუტი ახალი თავისთვის ემზადება — ამჟამად მიმდინარეობს მისი საფუძვლიანი რესტავრაცია, რის შემდეგაც მისი ხელახალი გახსნა 202ც6 წელს იგეგმება — ჰაერში შეგრძნებადი მოლოდინი იგრძნობა. ბარბერის ინსტიტუტის მომავალი ჰპირდება დიალოგს მის ისტორიულ საგანძურსა და ხელოვნების სამყაროს თანამედროვე პულსს შორის. მიმდინარეობს გამოფენების გაფართოების გეგმები, რაც უზრუნველყოფს, რომ წარსულის მემკვიდრეობა კვლავაც განაპირობოს და შთაგონება მისცეს აწმყოს შემოქმედებით ტენდენციებს. ინტერიერის დიზაინერებისთვის, რომლებიც შთაგონებას ეძებენ, ან ხელოვნების მოყვარულებისთვის, რომლებსაც სიღრმე სურთ, ინსტიტუტი რჩება აუცილებელ პილგრიმულობის ადგილად — სივრცედ, სადაც ისტორიის სიმძიმე და სილამაზის სიმსუბუქე სრულ, მარადიულ წონასწორობაში არსებობს.