ავტორი
დაბადებული: მოსკოვა, რუსეთი
ცისფერი ოცნებები და სულიერი სიმტკიცე: ვასილი კანდინსკის სამყარო
ვასილი ვასილის ძე კანდინსკი, რომელიც 1866 წელს მოსკოვში დაიბადა, იყო რევოლუციური ფიგურა, რომელმაც უდავოდ შეცვალა თანამედროვე ხელოვნების კურსი. მისი გზა არ იყო ხელოვნებისადმი فوری მოწოდების შედეგი; თავდაპირველად განკუთვნილი იყო სამართლისა და ეკონომიკის შესწავლა მოსკოვის უნივერსიტეტში, მაგრამ დიპოლად მონეს „ჭარბების“ ნახევარი და ვაგნერის ოპერას „ლოჰენგრინის“ ყურება განრიგեց მის შინაგან ძალას, რათა ხელოვნებას მიეძღვნა. ეს გადამწყვეტი მომენტი, რომელიც დაახლოებით ოცდაათი წლის ასაკში მოხდა, აღინიშნა არა მხოლოდ კარიერული ცვლილებით, არამედ პერსპექტივის სრული გარდაქმნით, რაც მას უნიკალური აბსტრაქციის პიონერთა რიგებში მოაქცია. მალევე გადავიდა მიუნხენში, სადაც ჩაირიცხა გამოჩენილი სამხატვრო აკადემიაში და სწავლობდა ფრანც ვონ სტუკის अधीन, თუმცა ფორმალური განათლების დროსაც კანდინსკის სული საზღვრებს მიღმა შესწავლის მილოდებოდა.
ადრეულ პერიოდში მასზე გავლენას ახდენდა რუსული ფოლკლორული ხელოვნება, რომელიც მან 1889 წელს ვოლოგდის რეგიონის ეთნოგრაფიულ ლაშქრობაში მიიღო. ეს განავითარებდა ფერებისადმი ინტერესს და სიმბოლურ გამოსახულებებს. ეს საფუძველი გადამწყვეტი აღმოჩნდა მისი უნიკალური მხატვრული ენის შესაქმნელად. ადრეული გამოკვლევები არ იყო მხოლოდ ესთეტიკური გემოვნების საკითხი; ისინი ღრმად კულტურულ კავშირს და იმგვარებას უკავშირდნენ, თუ ხელოვნება შესაძლოა სიტყვით აღწერილობიდან გამოსულიყო.
ექსპრესიონიზმიდან შინაგანი აუცილებლობამდე: აბსტრაქციის გათიელება
კანდინსკის ადრეული ნაშრომები გამოხატავს ექსპრესიონისტურ მიდგომას, რომელიც ხასიათდება მკაფიო ფერებითა და ემოციური ინტენსივობით – მაგალითად, „ფაფელნი (ყანახი)“ (1902). თუმცა, ის არ იყო კმაყოფილი მხოლოდ გარე სამყაროს აღწერით; მან სურდა შინაგანი რეალობების, სულიერი ჭეშმარიტებების გამოხატვა, რაც უბრალო ვიზუალურ გამოსახულებას მნიშვნელოვნად აჭარბებოდა. სწორედ ამმა მისცა იმპეტუსი წარმოსადგენლობიდან გადასვლისკენ და ფერის, ფორმის და მათი ემოციური რეზონანსის რევოლუციური შესწავლისკენ.
მასჯეროდა, რომ ფერებს ჰქონდათ თანდაყოფილი ფსიქოლოგიური ეფექტები, რომლებიც უნარიანობას მფლობელობაში აქვთ კონკრეტული გრძნობების და სენსაციების აღძვრა მაყურებელს. ეს რწმენა ორგანულად იყო დაკავშირებული თეოსოფიაში მის გაღრმავებულ ინტერესთან, რომელიც არის სულიერი მოძრაობა, რომელიც ხაზს უსვამს ეგზოტიკურ ცოდნასა და საყოველთაო ძმობას. ამ იდეების სიღრმეში ჩასული კანდინსკის ტილოები თანდათანობით გამორჩეულ ფორმებს ტოვებდნენ, ფავრიდნენ აბსტრაქტული კომპოზიციებისკენ, რომლებიც განისაზღვრებოდა „შინაგან აუცილებლობაში“. ეს არ იყო უბრალოდ წარმოსადგენლობის εγκαταუყნის მცდელობა; ეს იყო ახალი ვიზუალურ ენის აღმოჩენა, რომელიც قادرაა გამოხატოს გრძნობების და სულიერების არათანაბარი სфера. ის ცდილობდა შეექმნა ფერის და ფორმის ჰარმონიული სიმტკიცე, როგორც მუსიკის ვიზუალური ანალოგი, რომელმაც βαθύς ემოციური რეაქცია უნდა გამოიწვიოს.
გეომეტრიული სიმტკიცე და სულიერი რეზონანსი
მუნხენში 1911 წელს თანადაარსებული влиятельный მხატვრული ჯგუფი „Der Blaue Reiter“-ის (The Blue Rider) ჩართულობის შემდეგ კანდინსკის სტილი კიდევ უფრო განვითარდა. ადრეულ ნაშრომებში ხშირად გვხვდება მოქცეული, ორგანული ფორმები, თუმცა მან გეომეტრიულ აბსტრაქციას დაუწყო შესწავლა, კონცენტრირება წრეების, სამკუთხედებისა და კვადრატების ურთიერთქმედებაზე. „რაოდენიმე წრე“ (140 x 140 სმ) ამ პერიოდის ტიპური მაგალითია – დინამიური კომპოზიცია, სადაც ფერი და ფორმა ჰარმონიულ, მაგრამ ენერგიულ ცეკვაში ურთიერთქმედებენ.
ეს არ იყო ცივ ან სტერილ გეომეტრიას; მას სულიერი მნიშვნელობაც ჰქონდა. კანდინსკი თვლიდა, რომ გეომეტრიულ ფორმებს თანდაყოფილი სიმბოლური მნიშვნელობა აქვთ და მათი განთავსება ტილოზე კონკრეტული ემოციური რეაქციის მოწოდებას უნარიანობას მფლობელობაში. „ხელოვნების სულისშესახებ“ (1911) მისი सैद्धांतिक წერები, განსაკუთრებით, ამ რწმენას გამოხატავდა, საფუძველს ვქმნიდა აბსტრაქტული ხელოვნების ახალი გაგებისთვის, როგორც βαθύς სულიერი ჭეშმარიტებების გამოხატვის საშუალება. ის ამტკიცებდა, რომ ხელოვნება არ უნდა მიზნიდეს ბუნების გამოსახულებას, არამედ მხატვრის შინაგანი სამყაროს გამოვლენასა და მაყურებელთან βαθύς, ინტუიციური დონეზე კავშირის დამყარებას.
ბაუჰაუსის გავლენა და მემკვიდრეობა
პირველ მსოფლიო ომის დაწყვამ კანდინსკის დაბრუნება რუსეთში აიძულა, მაგრამ რევოლუციის შემდეგ ის ხშირად ეჯახებოდა ხელოვნების მმართველ ძალას. 1920 წელს მან მიიღო სამუშაო ბაუჰაუსის სკოლაში გერმანიაში, სადაც თავისი ფერის, ფორმის და აბსტრაქციის თეორიებით უწოდებდა ახალი თაობის მხატვრებს. ბაუჰაუსი იყო იდეალური გარემო კანდინსკისთვის მისი იდეების განვითარებისა და ახალი შემოქმედებითი გზების შესასწავლად.
მას განაგრძობდა გეომეტრიული ფორმები და მკაფიო ფერებით ექსპერიმენტებს, ხშირად ინტეგრირებდა שכבות impasto ტექნიკებს, რათა შექმნა ტექსტურებული ზედაპირები, რომლებიც სიღრმის და სიმარჯვეს მატებდნენ მის კომპოზიციებში – როგორც ჩანს, უფრო გვიანდელ ნაშრომებში, როგორიცაა „შინაგანი წვეულება“ (1942). 1933 წელს ნაცისტების მიერ ბაუჰაუსის დახურვის
მუზეუმი
გამოფენილია: Karuizawa, Japan
თანამედროვეობის თავშესაფარი: ქარუიზავას სული
ქარუიზავას სუნთქვადი ბუნებრივი ლანდშაფტის ზურგში, მწვანე ჩახუტებაში, სეზონის თანამედროვე ხელოვნების მუზეუმი უფრო მეტია, ვიდრე მხოლოდ დახვეწილი ხელოვნების საცავი; იგი ადამიანური შემოქმედებისა და დედამიწის მშვიდი რიტმების ღრმა დიალოგია. ამ სივრცეში შესვლა ნიშნავს ფიქრის სავანეში გადადგმულ ნაბიდაგს, სადაც გალერეის შიდა სამყაროსა და ნაგანოს პრეფექტურის ჩურჩლულ ტყეებს შორის არსებული საზღვრები იშლება. მუზეუმის ისტორია შენახვისა და ევოლუციის ქრონიკაა, რომელიც თავის სათავეს 1962 წლიდან იღებს, როდესაც იასუჯირო წუცუმიმ დაამფუძნა ტანაკავას მუზეუმი ესთეტიკური ბრწყინვალების მზარდი მემკვიდრეობის დასაცავად. 1981 წელს ახალ ადგილსამყოფელზე გადასვლისა და შემდგომ სეიზონის მუზეუმის პრესტიჟული კოლექციის შთანთქმევის შემდეგ, იგი გარდაიქმნა სასიცოცხლო კულტურულ მაკვერნად, რომელიც გვთავაზობს თავშესაფარს, სადაც თანამედროვე ხელოვნების პულსი იაპონიის მაღლობების სეზონურ ცვლილებებთან სრულ ჰარმონიაში ფეთქავს.
მუზეუმის არქიტექტურული არსი ორგანული ინტეგრაციის შედევრად გვევლინება, რომელიც ვიზიონერმა არქიტექტორმა კიონორი კიკუტაკემ შექმნა. ნაცვლად იმისა, რომ სტრუქტურა ლანდშაფტს თავს მოახდენდეს, იგი გარემომცველი მთებისა და უძველესი ხეების არქიტექტურული ექოა. არომატული მასალების, როგორიცაა არომატული წიწვოვანი და ქვა, გამოყენებით, დიზაინი პატივსსაცემად აქცევს გარემოსთან კავშირისადმი იაპონური ღრმა მოკიდებულებას. ფართო, ვრცელი ფანჯრები ცოცხალ ტილოებს ჰგავს, რომლებიც გალერეებს რბილი, გაფანტული დღის სინათლით ავსებენ, რაც სიცოცხლეს სუნთქავს ყოველ ფუნჯის მონასმსა და ქანდაკებაში. ეს შეგნებული გამჭვირვალობა ხელოვნებას საშუალებას აძლევს, არსებობდეს არა იზოლირებულად, არამედ სინათლისა და ჩრდილის უწყვეტ ნაკადში, რაც სტუმრებს მოუწოდებს, ხელოვნების ნამუშევრები აღიქვან, როგორც უფრო დიდი, მწკნევადი ეკოსისტემის ნაწილი.
ვიზიონერი ოსტატების ქსოვილი
ამ კედლების მიღმა დაცული კოლექცია სუნთქვად, მრავალფეროვან ქსოვილს წარმოადგენს, რომელიც დასავლური აბსტრაქციის თამამ და ემოციურ ძაფებს იაპონური მოდერნიზმის ნაზსა და დახვეწილ შეგრძნებებთან ერთმანეთში გადაიხვევა. კოლექციონერები და ენთუზიასტები მოხიბლულნი დარჩებიან მუზეუმის უნარით, შეძლოს მოულოდნელი დიალოგების წარმოება სხვადასხვა ეპოქათა და სტილთა შორის. აქ შეიძლება შევხვდეთ მარკ როთკოს მონუმენტურ, ფერებით გაჯერებულ ყოფიერებას, რომელიც მდუმარედ და ძლიერად იმყოფება ისამუ ნოგიუჩის ქანდაკებადმი მიდრეკილ სიზუსტესთან ერთად. ეს კონტრასტი სეზონის კოლექციის გულისცემაა, სადაც ანსელმ კიფერის ვიცერალური ზეგავლენა შეესახება მან რეის ეთერულ, სურეალისტურ ძიებებს. მუდის ძალა სწორედ ამ დაძაბულობაში მდგომარეობს — იმ უნარში, წარმოადგინოს სამყარო, სადაც არარეპრეზენტაციული ფორმები და აბსტრაქტული ტექსტურები მაყურებელს მოუწოდებენ, ფერისა და კომპოზიციისადმი სუფთა ინსტინქტური დონით მივესწწოთ.
საერთაშორისო მოდერნიზმის სიმძიმეზე გასცდა, მუზეუმი აღნიშნავს ისეთი იაპონელი ოსტატების ღრმა წვლილს, როგორიცაა ჰისაო დომოტო და მაიკლ რიკიო მინგ ჰი ჰოს ინოვაციური სული. კურატორული მუშაობა გალერეის კედლებსაც კი სცდება და გადადის ისამუ ვაკაბაიაშის მიერ შექმნილ მომხიდარ ქანდაკებებით სავსე ბაღებში. აქ ხელოვნება იმერსიულ, ღია ცის ქვეშ არსებულ გამოცდილებად იქცევა; ქანდაკებები ურთიერთქმედებენ საგულდაგულოდ მოვლილ ბონსაის ხეებთან და მშვიდ ტბებთან, რაც აღმოჩენის გზას ქმნის, რომელიც უფრო ნელ, მედიტაციურ ტემპს გვიბიძგებს. ინტერიერის დიზაინერისთვის ან ესთეტიკის მოყვარულისთვის, მუზეუმი უმაღლესი შთაგონების წყაროა, რომელიც აჩვენებს, თუ როგორ შეუძლია ფორმის განლაგებას და სივრცის გააზრებას ადამიანური სულის ამაღლება და ფიზიკური გარემოს სულიტურ თავშესაფრად გარდაქმნა.
ინტელექტუალური აღმოჩენების მემკვიდრეობა
თავისი მრავალფეროვანი ისტორიის განმავლობაში, სეზონის თანამედროვე ხელოვნების მუზეუმი დარჩა თანამედროვე სახელოვნებო დისკურსის წინა edge-ზე, მასზე იმართება გარდამტეხი გამოფენები, რომლებიც სივრცითი აღქმის საზღვრებს სცდგას. წარსულში გამართული მნიშვნელოვანი ჩვენებები, როგორიცაა ჰიროში ჰარასა და მადლენ გინსის მიერ სივრცის ერთობლივი კვლევა, მოუწოდებდა აუდიტორიას, გადაერჩეს იმისთვის, თუ როგორ ვსარგებლობთ და ვაფასებთ ჩვენს გარემოს. მუზეუმის უნარი, ერთდროულად აღნიშნოს როგორც დამკვიდრებული ლეგენდები, როგად არის ცოცხალი და მომხიბვლელი იაიოს კუსამა, ისე ახალი ტალანტები, უზრუნველყოფს, რომ მისი ნარატივი არასოდეს იყოს სტატიკური, არამედ მუდამ მიემართებოდეს აზრის ახალი ჰორიზონტებისკენ. იგი რჩება დანიშნულების ადგილად, სადაც დანახვის აქტი გრძნობის აქტად გარდაიქმნება — ადგილად, სადაც ყოველი სტუმარი მოწვეულია დაფიქრდეს იმ ღრმა სილამაზეზე, რომელიც თანდაყოლილია როგორც ადამიანის მიერ შექმნილ შედევრში, ისე ბუნებრივ სამყაროში.
იპოვეთ ონლაინ
topimpressionists.com/ka/art/download/wassily-wassilyevich-kandinsky-division-unit-D5H4KC-en/
მოიყვანეთ ამ ნამუშევრის ციტატა
- MLA
- კანდინსკი, ვაზილი. Division -Unit. 1934, Sezon Museum of Modern Art. https://topimpressionists.com/ka/art/wassily-wassilyevich-kandinsky-division-unit-D5H4KC-en/
- APA
- კანდინსკი, ვაზილი (1934). Division -Unit [Painting]. Sezon Museum of Modern Art. https://topimpressionists.com/ka/art/wassily-wassilyevich-kandinsky-division-unit-D5H4KC-en/
- Chicago
- ვაზილი კანდინსკი. Division -Unit. 1934. Sezon Museum of Modern Art. https://topimpressionists.com/ka/art/wassily-wassilyevich-kandinsky-division-unit-D5H4KC-en/
- Harvard
- კანდინსკი, ვაზილი (1934) Division -Unit. Sezon Museum of Modern Art. Available at: https://topimpressionists.com/ka/art/wassily-wassilyevich-kandinsky-division-unit-D5H4KC-en/