The Sonnet

დამკვირვებელობისგან გაღვიძებული ცხოვრება: უილიამ მულრედის უმცროსის სამყარო

1786 წელს, ირლანდიის მშვიდ ქალაქ ენისში, ქაუნთი კლერში, დაიბადა უილიამ მულრედი უმცროსი, რომლის ცხოვრების გზაც ვიქტორიანული ჟანრული ფერწერის საკვანძო ფიგურად ქცევას მოასწავებდა. მისი ადრეული წლები წინასწარმეტყველური იყო; 1792 წელს ოჯახის გადასვლამ ლონდონში მას ხელოვნების მზარდ სამყაროსთან და ფორმალური სწავლების შესაძლებლობებთან შეხვედრა უგზავნა. ჯერ კიდევ ბავშვობაში, მულრედიმ გამოავლინა გამორჩეული ნიჭი гравირებების კოპირებაში, რაც დეტალების მიმართ მჭრელ თვალსა და ვიზუალიზაციის ბუნებრივ უნარს მოწმობდა. ამ თანდაყოლილმა ნიჭმა მას ჯონ გრემის, ისტორიული ფერწერის ოსტატთან მიიყვანა, რომელმაც მისი პოტენციალი შეამჩნია, რასაც თოთხმეტი წლის ასაკში სამეფო აკადემიის სკოლაში სწავლა მოჰყვა – ეს წარმოუდგენელი მიღწევა იყო ასეთი თავდაბალი წარმომავლობის ადამიანისთვის. ეს ფორმირების წლები და характеризуოდა არა მხოლოდ აკადემიური ინსტრუქციებით, არამედ თვითნაკვეთმა სწავლებამაც; მულრედი მონდომებით აკოპირებდა პრინტებს და ყურადღებით აკვირდებოდა თეატრალურ წარმოდგენებში მონაწილე მსახიობებს, რაც მას საშუალებას აძლევდა, თავისი უნარები მუდმივი პრაქტიკითა და გარემომცველი სამყაროს ღრმა დაკვირვებით დაესრულებინა.

ლანდშაფტიდან ყოფიერებამდე: ჟანრული ფერწერის ევოლუცია

მულრედის შემოქმედებითი გზა თავიდანვე მკაფიოდ არ იყო განსაზღვრული. თავდაპირველად იგი ლანდშაფტებზე იყო ფოკუსირებული და ბუნებრივი გარემოს აღწერის ადრეულ ოსტატობას ავლენდა. თუმცა, დაახლოებით 1808 წელს, მან დაიწყო გადასვლა ჟანრულ ფერწერაზე – ყოველდღიური ცხოვრების სცენებზე –, რამაც საბოლოოდ განსაზღვრა მისი კარიერა და დაიმკვიდრა მისი ადგილი ხელოვნების ისტორიაში. ეს ცვლილება მნიშვნელოვნად იყო განპირობებული მე-17 საუკუნის ჰოლანდიელი ოსტატებით, რომელთა ნამუშევრებსაც იგი პირად კოლექციებში ზედმიწევნით სწავლობდა. მან აითვისა მათი ტექნიკა რეალისტური დეტალების, ნიუანსირებული ხასიათების და ინტიმური საოჯახო გარემოს ასასახად. მისი ტილოები გაჟღენთილ იქნა რომანტიკული სენსიტივობით, რაც ხშირად მორალურ ქვეტექსტებს ატარებდა და ღრმად ეხმიანებოდა ვიქტორიანულ აუდიტორიას. მის ნამუშევრებში გამოიკვეთა განმეორებადი თემები: ბავშვები სხვადასხვა აქტივობით დაკავებულნი, ქცევისა და აღზრდის საკითხების კვლევა, რაც იმ ეპოქისთვის დამახასიათებელ სოციალურ შეშფოთებას ასახავდა. მულრედის ტექნიკური ოსტატობა გასაოცარი იყო, რაც განსაკუთრებით აშკარა იყო ნഗ്ლი ფიგურის დეტალურ ნახატებში – ეს მისი ერთგულების დასტური იყო ფუნდამენტური სახელოვნებო პრინციპების დაუფლებისად. იგი მხოლოდ ცხოვრებას კი არ აღწერდა, არამედ ინტერპრეტაციას უკეთებდა მას სენტიმენტისა და მორალური ჭრილის პრიზმაში, ქმნიდა სცენებს, რომლებიც ერთდროულად მომხიბვლელი და დაფიქრების საგამაღვიძებელი იყო.

აღიარება და ინოვაცია: სამეფო აკადემიის წევრი და უფრო მეტი

მულრედის ნიჭს არტისტული ესელმენტისთვის შეუმჩნეველი არ დარჩენილა. იგი სწრაფად ასኮდა სამეფო აკადემიის სარკმელებში, 1815 წელს გახდა ასოცირებული წევრი (A.R.A.), ხოლო სულ რაღაც ერთი წლის შემდეგ – სრული წევრი (R.A.) – რაც მისი გამორჩეული ნიჭისა და პერსპექტივის დასტური იყო. მისი საერთაშორისო აღიარება ბრიტანეთის ფარგლებს სცილდებოდა; 1816 წელს მას საფრანგეთის ლეგიონის ორდენი (Légion d'honneur) გადასცეს, რამაც კიდევ უფრო განამტკიცა მისი რეპუტაცია, როგორც თავისი დროის წამყვანი ხელოვანისა. მის ყველაზე აღიარებულ ნამუშევრებს შორისაა „დაბრუნება ღვინის ტაბარებიდან“ (ასევე ცნობილი როგორც „ fairs time“), რომელიც ტეიტის გალერეაში ინახება, და „გემრიელი სალამური“, რომელიც ვიქტორია და ალბერტის მუზეუმს ამკლავს. „პირველი სიყვარული“, ასევე V&A-ში, წარმოაჩენს მის უნარს, დაჭბჭოს ნაზი ემოცია და დელიკატური ნარატივი. ფერწერის მიღმა, მულრადის შემოქმედება დიზაინშიც ვრცელდებოდა; იგი შესაძლოა თანაბრად ცნობილია საკულტო „მულრედის სადგამების“ (stationery) შექმნითაც, რომელიც 1840 წელს, „Penny Black“-თან ერთად წარდგინდა. მიუხედავად იმისა, რომ თავდაპირველად საზოგადოებამ ეს ნამუშევარი გარკვეული უკმაყოფილებით შეხვდა – მისი სირთულე კონტრასტში იყო მარტივ საფოსტო მარკასთან –, ეს შეკვეთა დარჩენილა მნიშვნელოვან წვლილად საფოსტო ისტორიაში და მოწმობს მის მრავალმხრივობას, როგორც ხელოვანისა. იგი ასევე თავის ნიჭს ბავშვთა წიგნების ილუსტრირებისთვის იყენებდა, მათ შორის ჩარლზ და მერი ლამბების „თხზულებები შექსპირის შესახებ“ და უილიამ როსკოს „პეპელას ბალი“, რითაც თავისი ვიზუალური ინტერპრეტაციებით ლიტერატურულ სამყაროებს სიცოცხლეს სძენდა.

მარადიული მემკვიდრეობა: ვიქტორიანული ცხოვრების წარუვალი შთაბეჭდილება

უილიამ მულრედი 1863 წელს გარდაიცვალა, დატოვა მდიდარი სახელოვნებო მემკვიდრეობა, რომელიც დღესაც რეზონანსს იწვევს. მისი ტილოები უზომოდ პოპულარული იყო ვიქტორიანულ ეპოქაში, რაც ასახავდა და აყალიბებდა თანამედროვე გემოვნებასა და ღირებულებებს. მან გადამწყვეტი როლი ითამაშა ბრიტანეთში ჟანრული ფერწერის, როგორც პატივსაცემი ხელოვნების ფორმის დამკვიდრებაში, ყოველდღიური ცხოვრების სცენები სერიოზული სახელოვნებო განხილვის დონეზე ასწია. მულრედის გავლენა სცილდებოდა მხოლოდ მის საკუთარ ნამუშევრებს; იგი ხელოვნებით სავსე ოჯახიდან მოდიოდა – მისი ცოლი ელისაბეთ ვარლი და მათი ვაჟები პოლ ऑगस्टუსი, უილიამ უმცროსი და მაიკელიც ყველა ხელოვანის კარიერას მიჰყვებოდა. მისი внуკი, ऑगस्टუს এডვინ მულრედი, ქრანბუკის ხელოვანთა კოლონიის გამოჩენილ წევრად იქცა, რითაც ოჯახური ტრადიცია გააგრძელა. მიუხედავად იმისა, რომ „მულრედის სადგამები“ შესაძლოა მოკლევადიანი აღმოჩნდა, მისი კავშირი „Penny Black“-თან ისტორიაში დაუვიწყარს ხდის. რაც უფრო მნიშვნელოვანია, მისი ტილოები ვიქტორიანული ცხოვრების მომხიბვლელ სურათს გვიჩვენებს, სადაც ეპოქის არსი საოცარი დეტალებითა და სენსიტიურობით არის დაჭერილი. ტექნიკური სრულყოფილებისადმი მისი ერთგულება, ჩვეულებრივი სცენების ემოციური სიღრმით შევსების უნართან ერთად, უილიამ მულრედის ბრიტანულ ხელოვნებაში მნიშვნელოვანი და წარუვალი ფიგურის სტატუსს უზრუნველყოფს.

ოჯახური კავშირები

• ელისაბეთ ვარლი: მულრედის ცოლი, რომელიც ასევე ლანდშაფტების ფერწერელი იყო.
• პოლ ऑगस्टუს მულრედი: მისი ერთ-ერთი ვაჟი, რომელმაც მამამისის სახელოვნებო გზას მიჰყვა.
• უილიამ მულრედი უმცროსი: კიდევ ერთი ვაჟი, რომელიც ცნობილი იყო, როგორც პორტრეტის ფერწერელი და სურათების რესტავრატორი.
• მაიკლ მულრედი: მესამე ვაჟი, რომელმაც ხელოვნების კარიერა აირჩია.
• ऑგუსტუს এডვინ მულრედი: მისი внуკი, ქრანბუკის ხელოვანთა კოლონიის გამოჩენილი წევრი.