Giovanni Battista Cipriani

ფლორენციელი ფუნჯი გეორგიულ ინგლისში

ჯოვანი ბატისტა ჩიპრიანი, რომელიც ზოგჯერ ჯუზეპე ჩიპრიანის სახელითაც არის 알려ბებული, ინგლისში 1755 წელს ჩავიდა — ეს იყო მომენტი, რომელმაც წარუშლელი კვალი დატოვა ბრიტანული დეკორატიული ხელოვნების გზაზე. იგი 1727 წელს ფლორენციაში დაიბადა პისტოიური წარმოშობის ოჯახში, მისი ადრეული მხატვრული განათლება კი იტალიური ბაროკოს ტრადიციებში იყო გაჟღენთილი. თავდაპირველად იგი იგნატიუს ჰაფორდის, ინგლისთან მჭიდრო კავშირების მქონე ფლორენციელი მხატვრის მოსწავლედ იმყოფებოდა, მოგვიანებით კი თავის უნარებს ანტონ დომენიკო გაბიანისთან დახვეწდა. ამ დამფუძნებელმა წლებმა მასში დაუძინებელი ტექნიკური ოსტატობა და დრამატული კომპოზიციის შეფასების უნარი ჩამოგვრჩა, რაც მისი შემოქმედების საფუძვლად იქცა. ჯერ კიდევ მანამდე, ბრიტანეთის მიწაზე ფეხის დადებამდე, ჩიპრიანმა იტალიაში უკვე დაიწყო რეპუტაციის მოპოვება; მან შეასრულა ისეთი შეკვეთები, როგორიცაა „წმინდა ტესაურო“ და „წმინდა პეტრე იგნიო“ პისტოიის სან მიქელეს აბათკისთვის, alongside ფლორენცის საეკლესიო დეკორაციების შექმნაც. ეს ადრეული პროექტები წარმოაჩენდა მზარდ ნიჭს, რომელიც წინასწარმეტყველებდა იმ მნიშვნელოვან როლს, რომელსაც იგი მალე საერთაშორისო ასპეტზე შეასრულებდა. მისი ინგლისისკენ მიმავალი გზა გაადვილებდა რომში 1750-1753 წლებში დამყარებულმა კავშირებმა, განსაკუთლებით კი არქიტექტორ სერ უილიამ ჩამბერსთან და მოქანდაკე ჯოზეფ ვილტონთან — ურთიერთობებმა, რომლებმაც გადამწყვეტი როლი ითამაშეს მეკსეს მიღმა არსებული მეფ patronage-ისა და შესაძლებლობების კარების გასაღებად.

მფარველობა და აყვავებული დეკორატიული სქემები

ინგლისში ჩამოსვლისთანავე, ჩიპრიანი სწრაფად შეერწყა გეორგიული საზოგადოების ცოცხალ მხატვრულ გარემოს. მან მალევე მოიპოვა ისეთი გავლენიანი ფიგურების მხარდაჭერა, როგორიცაა ლორდ ტილნი და დიუკი ריჩმუნდი, რამაც მას საშუალება მისცა, წარმოეჩინა თავისი მრავალმხრივობა და ნიჭი. მისი ტალანტი მაშინვე გამოიყენეს ამბიციურ დეკორატიულ პროექტებში, მათ შორის ალბანის დიდებული ჭერისთვის, რომელიც უილიამ ჩამბერსმა ლორდ ჰოლანდისთვის შექმნა, და ბაკინგემის სასახლის განვითარებად დიდებულებაში. განსაკუთრებით აღსანიშნავი იყო უილტშირში, სტენდლინჩში, მთელი ოთახის შექმნა, რომელიც პოეტური სუბიექტებით იყო გაფორმებული — ეს მისი უნარის დასტურია, რომ ლიტერატურული თემები ვიზუალურად შთამბეჭდავ კომპოზიციებად გარდაქმნას. თუმცა, სწორედ სომერსეტ ჰაუსთან (Somerset House) მასთან მუშაობამ, რომელიც ჩამბერსის კიდევ ერთი გამორჩეული პროექტი იყო, საბოლოოდ განამტკიცა ჩიპრიანის, როგორც ეპოქის წამყვანი დეკორატიული მხატვრის სტატუსი. მან ზედმიწევნით მოამზადა დიზაინები ჩრდილოეთ ბლოკის ინტერიერისთვის, მათ შორის იმ ოთახებისთვის, რომლებიც 1750 წლიდან როკალური აკადემიისთვის იყო განკუთვნილი — სივრცეები, რომლებიც დღეს კურტოल्ड გალერეის განუყოფელი ნაწილია. სომერსეტ ჰაუსში მისი ალეგორიული პანელები, რომლებიც წარმოადგენდნენ ალეგორიას, იგავს, ბუნებასა და ისტორიას, alongside რთული მონოქრომული დეკორაციები, აჩვენებდა დახვეწილ სენსიტიურობას და არქიტექტურულ სივრცეებში ინტელექტუალური სიღრმის შემოტანის უნარს.

ბრიტანული ხელოვნების დამფუძნებელი მამა

ჩიპრიანის მხატვრული სტატუსი ოფიციალურად აღიარეს 1768 წელს, როდესაც იგი როკალური აკადემიის დამფუძნებელ წევრად გახდა, რაც მისი გავლენის დასტური იყო მზარდ ინგლისურ სამხატვრო სამყაროში. ამ პრესტიჟულმა დანიშვნამ ხაზი გაუსვა მის ერთგულებას მხატვრული სრულყოფილებისათვის და ბრიტანული ხელოვნების ეროვნული იდენტობის ჩამოყალიბებისთვის. მან კიდევ უფრო გამოირჩეოდა აკადემიის დიპლომის შექმნით — მხატვრული იდეალების რთული და სიმბოლური რეპრეზენტაციით, რომელიც მისი longtime მეგობრისა და თანამშრომლის, ფრანჩესკო ბარტოლოზის მიერ იყო ოსტატურად ამოკვეთილი. ამ მნიშვნელოვანი დამსახურების სანაცვლოდ, 1769 წელს აკადემიკოსებმა ჩიპრიანს ვერცხლის ჭიქა აჩუქეს — ჟესტი, რომელიც მეტყველებდა იმ პატივისცემაზე, რომლითაც მას სცემდნენ. ადმინისტრაციული წვლილის მიღმა, ჩიპრიანი აგრძელებდა გრავიურებისთვის დიზაინის შექმნას, რომლებიც ხშირად შესრულებული იყო ფუმფულა ტუშითა ან მკვეთრი ფერებით, რასაც ბარტოლოზი შემდგომი ულევად გრავიურებად გარდაქმნიდა. იგი თავადაც ეწეოდა გრავიურას შექმნას, ქმნიდა ნამუშევრებს ბენვენუტოო ჩელინის შედევრებზე დაფუძნებით — „კლეოპატრეს სიკვდილი“ — და ანტონ დომენსიკო გაბიანის შემოქმედებაზე. მისი პორტრეტული ნიჭი კიდევ უფრო მეტად გამოჩნდა 1780 წელს თომას ჰოლისის მემუარებისთვის შექმნილ გრავიურებში. ჩიპრიანის ტალანტი ვრცელდებოდა დიდ ცერემონიულ შეკვეთებზეც, მათ შორის ალეგორიული ელემენტების დიზაინზე „ოქროს სახელმწიფო ეტლზე“ და ლორდ მერის „ოქროს ეტლზე“, რაც ბრიტანული ძალაუფლების ამ საკულტურო სიმბოლოებს მხატვრულ დიდებულებას სძენდა.

სტილი, მემკვიდრეობა და მარადიული გავლენა

ჩიპრიანის მხატვრული სტილი წარმოადგენდა იტალიური ბაროკოს გავლენებისა და იმ ახლად აღმოცენებული ნეოკლასიკური ესთეტიკის შთამბეჭდავ სინთეზს, რომელიც მე-18 საუკუნის შუა წლებში ინგლისში იზრდებოდა. მისი დიზაინი ავეჯისთვის, განსაკუთრებით კი ის, რაც მოიცავდა ელეგანტურ ნიმფებსა და მხიარულ ამორინებს, უდავოდ მოდური გახდა. ეს დიზაინები ხშირად სულიერებას იძენდა ოსტატური მარკეტრიის ან ხეზე შეღებვის საშუალებით, რაც მნიშვნელოვან წვლილს შეგდებდა სატინისებრი ავეჯის პოპულარობაში — რაც გეორგიული ელეგანტურობის ნიშანი იყო. მიუხედავად იმისა, რომ იგი occasionally ქმნიდა ლოგინებისა და კარების სახელურებსაც, ჩიპრიანის მთავარი გავლენა დეკორატიულ ფერწერასა და დიზაინში მდგომარეობდა. მისი მემკვიდრეობა ეფუძნება მის მნიშვნელოვან წვლილს ინგლისურ ინტერიერულ დეკორაციაში და მის როლს, როგორც ხიდისა იტალიურ მხატვრულ ტრადიციებსა და გეორგიული ინგლისის განვითარებად გემოვნებაში. იგი 1785 წელს ჰამერსმითში გარდაიცვალა და ჩელსის დოვჰაუს გრინზე same დაესვენა, სადაც ფრანჩესკო ბარტოლოზიმ მისი პატივსაცემად სევდიანი მონუმენტი დაამონტაჟა. ჩიპრიანის გავლენა სცდა მის საკუთარ შემოქმედებას; მან აღზარდა რამდენიმე იმედისმომცემი მხატვრის ნიჭი, რაც უზრუნველყოფდა მისი მხატვრული ხედვის შთაგონებას მომავალი თაობებისთვის. მისი ნამუშევარი რჩება კულტურათა შორის გაცვლის ძალისა და კლასიკური იდეალების მარადიული სილამაზის დასტურად.

მთავარი წვლილი და წარუმატებელი კვალი

აქ მოცემულია ჩიპრიანის მნიშვნელოვანი მიღწევების შეჯამება:

• ნეოკლასიკური სტილის პიონერი ინგლისში: იგი იყო ამ ესთეტიკის შემოტანისა და პოპულარიზაციის მთავარი ფიგურა.
• მნიშვნელოვანი დეკორატიული სქემები სომერსეტ ჰაუსსა და ბაკინგემის სასახლეში: მისი ნამუშევრები ბრიტანეთის ყველაზე საკულტურო შენობებს აფორმებდა.
• როკალური აკადემიის როლი: დამფუძნებელი წევრი, აკადემიის დიპლომის დიზაინერი და მისი ადრეული განვითარების საკვანძო პირი.
• თანამშრომლობა: უილიამ ჩამბერსთან, ჯოზეფ ვილტონთან და ფრანჩესკო ბარტოლოზთან ხშირი თანამშრომლობა ამდიდრებდა მის მხატვრულ შედეგებს.
• მხატვრული სტილი: ბაროკოს დრამატიზმისა და ნეოკლასიკური დახვეწილობის შერწყმა, რამაც გავლენა მოახდინა ავეჯის დიზაინსა და ინტერიერის დეკორაციაზე.

ჩიპრიანის გავლენა ეხმიანება გეორგიული ინგლისის ელეგანტურ ინტერიერებს. იგი არ იყო მხოლოდ მხატვარი; იგი იყო კულტურული ელჩი, რომელმაც ოსტატურად გადახვია იტალიური ხელოვნება ბრიტანული ესთეტიკური იდენტობის ქსოვილში. მისი მემკვიდრეობა არის დახვეწილი სილამაზის, ინტელექტუალური სიღრმისა და მარადიული გავლენის სიმბოლო.{