Drie Bloemen Met de hand geschilderd in olieverf, penseelstreek voor penseelstreek

Het Vroege Leven van Paul Klee

Geboren op 18 december 1879 in Münchenbuchsee, nabij Bern, Zwitserland, groeide Paul Klee op in een huis dat werd gedefinieerd door de discipline van de muziek. Hij was het tweede kind van Hans Wilhelm Klee, een Duitse muziekdocent, en Ida Marie Klee, een Zwitserse zangeres. De klanken van de beroepen van zijn ouders hebben waarschijnlijk de sfeer van zijn jeugd gevormd en boden een ritmisch fundament dat hem tot in zijn latere jaren zou vergezellen. Al op elfjarige leeftijd toonde Klee een aanzienlijk talent voor de viool, wat hem een uitnodiging opleverde om te spelen bij de Bern Music Association.

Ondanks zijn muzikale aanleg begon er naarmate hij ouder werd een ander pad aan hem te roepen. In 1898 verhuisde hij naar München om te beginnen aan zijn studie aan de Academie voor Beeldende Kunsten. Tussen 1898 en 1901 werd hij opgeleid onder Heinrich Knirr en Franz von Stuck. Deze vroege jaren van formele studie waren een periode van intensief leren en strijd. Hoewel hij een natuurlijk talent voor tekenen toonde, vond hij het gebruik van kleur vaak een moeilijke hindernis om te overwinnen tijdens die eerste koude winters in München.

Een Reis naar Abstractie

De weg naar een nieuwe manier van kijken was geen rechte lijn. In zijn vroege jaren reisde Klee van oktober 1901 tot mei 1902 naar Italië met Hermann Haller. Hoewel deze ervaring van groot belang was, merkte hij later op dat de strijd met kleur een voortdurende, langdurige uitdaging bleef. Hij bevond zich gevangen tussen de klassieke tradities van het verleden en een groeiend verlangen om een meer persoonlijke visuele taal te vinden. Gedurende lange tijd bleef zijn werk grotendeels gericht op tekeningen en zwart-wit composities, waarbij hij vaak neigde naar het groteske of het satirische.

Een diepgaande verschuiving vond plaats in 1914 tijdens een reis naar Tunesië met August Macke en Louis Moilliet. Het heldere, limpide licht van Noord-Afrika veranderde alles voor hem. In dat intense zonlicht begon hij kleur los te koppelen van de plicht om fysieke objecten te beschrijven. In plaats van kleur te gebruiken om de wereld na te bootsen, hanteerde hij het als een onafhankelijke kracht. Dit besef gaf hem de nodige impuls om richting abstractie te bewegen. Tegen 1915 had hij de rug naar de natuur gekeerd en schilderde hij nooit meer naar een model; in plaats daarvan koos hij ervoor de wereld uit te drukken via zijn eigen innerlijke symbolen en verbeelding.

• Hammamet met zijn moskee (1914)

De Bauhaus-jaren en zijn tijd als docent

In 1920 brak er een nieuw tijdperk aan toen Walter Gropius Paul Klee uitnodigde om deel uit te maken van de faculteit van het Bauhaus. Hij bracht het daar het volgende decennium door, werkend in nauwe verbondenheid met Wassily Kandinsky. Deze periode zou wel eens zijn meest vruchtbare tijdperk kunnen zijn; bijna de helft van zijn totale oeuvre werd tijdens deze tien jaar gecreëerd. Zijn verblijf aan het Bauhaus bood hem de unieke kans om de complexe relatie tussen kleur en vorm te onderzoeken met een bijna wetenschappelijke precisie, een proces dat hij uitgebreid vastlegde in zijn persoonlijke notitieboeken. Deze geschriften zijn uitgegroeid tot onmisbare bronnen voor iedereen die de diepere mechanica van de moderne compositie tracht te doorgronden.

De stabiliteit van zijn academische carrière werd echter abrupt verstoord door de politieke verschuivingen in Duitsland. In 1933 werd Paul Klee uit zijn functie aan de Kunstakademie in Düsseldorf gezet door de opkomst van het nationaalsocialistische regime, dat zijn werk als "ontaard" bestempelde. Deze politieke uitsluiting dwong hem de academie te verlaten en terug te keren naar zijn geboortestad Bern. De veranderende omgeving en de toenemende politieke onrust begonnen de toon van zijn werk fundamenteel te beïnvloeden; de speelse lichtheid uit zijn eerdere jaren maakte langzaam plaats voor een somberdere en zwaardere visie op de wereld.

Techniek en Artistieke Stijl

Paul Klee was een aangeboren tekenaar die beschikte over een diep, bijna wetenschappelijk begrip van kleurtheorie. Zijn benadering van het canvas was zelden gericht op eenvoudige imitatie; in plaats daarvan bouwde hij zijn composities op via een uiterst individuele stijl, doordrenkt van invloeden uit het expressionisme, het kubisme en het surrealisme. Hij werkte vaak op kleine schaal met delicate media, zoals aquarel op gaas of papier met een krijtgrond. Deze experimenteerdrift stelde hem in staat om de interactie tussen licht en pigment te verkennen op manieren die de traditionele olieverfschilderkunst niet kon vangen. Daarnaast was hij een productieve graficus, die zinketsen en litho's gebruikte om zijn visuele taal verder te verbreden.

In zijn beeldtaal schuilde een zekere speelsheid die zowel geraffineerd als eenvoudig aanvoelde. Hij vulde zijn werken regelmatig met terugkerende motieven: kleine stokfiguurtjes, zwevende vissen en maangezichten. Deze symbolen werden vaak gerangschikt in rasters of patronen die aanvoelden als visuele muziek. Zijn technische nieuwsgierigheid leidde hem zelfs naar onconventionele methoden, zoals het tekenen met een naald op zwart glas, een techniek waarmee hij negenenvijftig afzonderlijke werken creëerde. Deze methode vereiste een vaste hand en een nauwkeurig inzicht in hoe het licht de krassen in het donkere oppervlak zou vangen.

• With the Egg (1917)
• Fish Magic (1925)
• Static-Dynamic Gradation (1923)
• Comedians' Handbill (1938)

Belangrijke Werken en Opmerkelijke Composities

De gave van Paul Klee om het onzichtbare te vertalen naar iets tastbaars, is wellicht het meest treffend zichtbaar in zijn werken uit zijn middelste jaren. In 1915 schilderde hij Woman Knitting, een werk dat een gevoel van verstilde, ritmische beweging vastlegt. Naarmate zijn fascinatie voor de wisselwerking tussen kleur en vorm verdiepte, creëerde hij in 1925 Fish Magic, een compositie die zijn vermogen demonstreert om met eenvoudige vormen iets dat veel complexer en mysterieuzer is te suggereren. Zijn composities leunden vaak op een specifieke vorm van visuele muziek, waarbij lijnen en kleuren fungeerden als noten op een partituur.

Tegen het einde van de jaren twintig kreeg zijn werk een meer gestructureerde, bijna architecturale kwaliteit. Ships in the Dark, vervaardigd in 1927, toont zijn meesterschap in het balanceren van licht en schaduw om een suggestie van ruimte te creëren. Naarmate het politieke klimaat in Europa zwaarder werd, volgde zijn kunst die beweging. De speelsheid uit zijn eerdere jaren begon te vervagen, vervangen door een somberdere toon. Deze verschuiving is duidelijk merkbaar in Comedians' Handbill uit 1938, waarin de lijnen dikker worden en de vormen algemener. Zelfs in zijn laatste levensjaren, terwijl zijn gezondheid achteruitging, bleef hij manieren vinden om de ernst van zijn omgeving uit te drukken, zoals te zien is in het werk uit 1939, Angel Applicant.

• Woman Knitting (1915)
• Fish Magic (1925)
• Ships in the Dark (1927)
• Comedians' Handbill (1938)
• Angel Applicant (1939)

De Latere Jaren en het Overlijden

Het politieke klimaat in Europa begon in de jaren dertig aanzienlijk te verduisteren. In 1933 verklaarden de nationaalsocialisten zijn kunst tot "ontaard", een besluit dat hem dwong zijn docentschap aan de Kunstakademie in Düsseldorf op te zeggen. Deze ontslagperiode maakte een einde aan een tijdperk van relatieve stabiliteit en stuurde hem terug naar zijn geboortestad Bern. Naarmate de schaduwen van de oorlog en de politieke onrust langer werden, begon zijn werk te transformeren. De lichtheid uit zijn eerdere jaren vervaagde en maakte plaats voor een somberder en melancholischer perspectief. Zijn lijnen werden zwaarder, veranderden vaak in dikke zwarte balken, en zijn vormen werden algemener en breder van aard.

Deze verschuiving in zijn schilderkunst weerspiegelde de toenemende ernst van de wereld om hem heen. De speelsheid die ooit zijn composities definieerde, maakte plaats voor een gevoel van gewicht en ernst. Zelfs terwijl zijn eigen gezondheid achteruitging, bleef hij werken die de spanning van die tijd vangen. Zijn latere werken voelden vaak gestript en essentieel aan, waarbij hij gebruikmaakte van eenvoudigere kleuren en meer substantiële vormen om een gevoel van verlies of zwaarte uit te drukken. Hij overleed op 29 juni 1940 in Muralto, Zwitserland.

• Comedians' Handbill (1938)
• Angel Applicant (1939)

Waar u zijn werken vandaag de dag kunt bewonderen

Om de sporen van zijn vruchtbare oeuvre te volgen, kan men een reis maken naar Bern, Zwitserland. Het Zentrum Paul Klee herbergt een aanzienlijke collectie van zijn werk en biedt een unieke ruimte om de visuele taal te ervaren die hij gedurende zijn leven heeft ontwikkeld. Niet ver daarvandaan bewaart het Kunstmuseum Bern eveneens fragmenten van zijn geschiedenis, waaronder meesterwerken zoals To Parnassus.

Zijn invloed reikt echter veel verder dan de grenzen van Zwitserland. In New York beheert het Metropolitan Museum of Art een substantiële collectie, inclusief negentig werken die door Heinz Berggruen werden geschonken. Deze werken stellen de toeschouwer in staat om de evolutie van zijn denkwereld te ontdekken door zijn specifieke gebruik van kleur en vorm. Ook in Londen vindt men diverse composities in de collectie van de Tate, zoals Walpurgis Night.

• To Parnassus
• Walpurgis Night