Kariera i uznanie

Profesor Akademii Berlińskiej (1873).
• Dyrektor Pruskiej Akademii Sztuk Pięknych (1875-1890).
• Mentor cesarza Wilhelma II: Prowadził nauki malarskie dla przyszłego władcy.
• Dyrektor Narodowej Galerii w Berlinie (1909-1915).
• Odznaczenia i nagrody: Otrzymał liczne wyróżnienia, w tym Order Orła Czerwonego I klasy z wstęgą oraz tytuł Radcy I klasy.
• Mecenat królewski: Cieszył się bliskimi relacjami z cesarzem Wilhelmem I, Fryderykiem III oraz Wilhelmem II, co zaowocowało znaczącym wsparciem i licznymi zleceniami.

Znaczenie historyczne i dziedzictwo

• Protagonista epoki wilhelmińskiej: Uważany za czołową postać sztuki okresu wilhelmińskiego, odzwierciedlającą ówczesne skupienie na militaryzmie, nacjonalizmie i imperialnym przepychu.
• Dokumentacja wydarzeń historycznych: Jego obrazy stanowią niezwykle cenne wizualne zapisy istotnych momentów w historii Niemiec, zwłaszcza wojny francusko-pruskiej.
• Recepcja krytyczna: Choć za życia cieszył się ogromną popularnością, jego twórczość spotkała się później z krytyką ze względu na postrzegany brak głębi artystycznej i nadmiernie realistyczny styl. Niektórzy krytycy widzieli w niej raczej propagandę niż czystą sztukę.
• Reputacja powojenna: Jego związki z monarchią doprowadziły do spadku popularności po I wojnie światowej, szczególnie w czasach reżimów narodowosocjalistycznych.

Późne lata i śmierć

• Kontynuacja aktywności artystycznej: Mimo zmieniających się gustów, Werner pozostawał aktywny aż do śmierci.
• Wystawa retrospektywna: W 1913 roku, z okazji jego 70. urodzin, planowano wielką wystawę retrospektywną, która jednak ostatecznie została odwołana z powodu sporów dotyczących jej treści.
• Śmierć: Zmarł w Berlinie 4 stycznia 1915 roku i został pochowany na cmentarzu Alter Zwölf-Apostel-Kirchhof.